तुम्ही आम्ही

ही पोस्ट आज लिहिलेली नाही.. पण तरी शेअर करावीशी वाटली.

का? तर...मी आयुष्यात वट्टात पहिल्यांदा आंतरजालावर लिहायला लागलो तेव्हा माझ्या हातून घडलेलं पहिलं लिखाण.. बर्‍याचदा लिखाणाची सुरुवात नॉस्टाल्जियानेच होते.. तसंच हे..

"मी.. ?? म्हातारा ???"

ते आज परत सर्वांसमोर ठेवतो आहे..

........................

मी कधी कधी "धम्म धम्म" अशी जड पावलं वाजवत भूतकाळात शिरतो. मनाविरुद्ध..

"टुमॉरो ऑनवर्द्स् यू विल हॅन्दल द बिझनेस प्लानींग एरीया! धिस इज अ वेरी गुद अपॉर्च्युनिती फॉर यू अ‍ॅज यू विल दायरेक्तली रिपोर्त तू जी एम. प्लीज सी अब्दुर्रहमान अ‍ॅण्ड गेत यूर ऑफीस रूम सेत अप प्रॉपरली." माझ्या सौदी बॉस नी मला तोंडीच माझी बदली केल्याच सांगीतल.

माझी अपेक्षापूर्ती न करणाऱ्या या अनामिक नात्याचा मला भयंकर कंटाळा आलाय बघ. तू म्हणशील पुरुष इथून तिथून सारखेच असतात, मलाही तसंच समज हवं तर. तुझे सारे आरोप अन् आक्षेप मला मान्य आहेत. हो, मीही पुरुष आहे. मीही तुझ्यावर प्रेम करतांना एकच अपेक्षा ठेवली होती. ती सुरुवातीला तू समरसून पूर्ण करीत गेलीस. परंतु आता काळ बदलला, आपण जरा समंजस झालो आहोत. तुला तुझे करियर घडवायचे आहे. तू आता मध्यावर आली आहेस.

तो-: आज काय जेवणात?
ती-: बटाट्याची भाजी.
तो-: काय्!...आज परत?
ती-: आज परत्.....कसं काय?
तो-: अगं...काल सुद्धा बटाट्याचिच भाजी होती.
ती-: अहो..आज वेगळं आहे.
तो-: वेगळं?..वेगळं म्हणजे काय?
ती-: म्हणजे कालच्याच बटाट्यांची नाही केली.
तो-: ते कसं? ...म्हणजे तु नवीन बटाटे खरेदी केलेस?
ती-: नाही. मी कालच ५ किलो खरेदी केले होते.
तो-: मग हे कालचेच बटाटे कसे नाहीत?
ती-: कारण हे वेगळे आहेत.