कथा

गेले सहा महिने राधाबाईंचा मिहिर मरणाशी लढत होता. शेवटच्या स्टेजला असलेला त्याचा कॅंसर समजल्या पासून राधाबाईंच्या पाया खालची जमिनच हादरली होती. नवर्‍याच्या मागे त्यांनी या मुलाला फ़ुलासारख वाढवलेल होत. मिहिर एक गुणी मुलगा होता.

सेठजींकडे स्वामीजींचे आगमन झाले .
स्वामीजींच्या भरगच्च कार्यक्रमाचा प्रचार अन् प्रसार व्हावा ह्यासाठी पत्रकारांना भोजनासाठी आमंत्रित करण्यात आले .
सर्व काही सुरळीत सुरु होते . शांतपणे .
पण काही नवशिक्या अतिउत्साही तरुण पत्रकारांनी नाक खुपसलेच .
' स्वामीजी ! आपण प्रत्येक ठिकाणी फक्त श्रीमंतांनाच आपल्या आतिथ्याचा लाभ देता असे का ? ' एकाने विचारले .

जेव्हा माकडाला कळले की माणसाचे पूर्वज अगदी त्याच्या सारखेच होते तेव्हा त्याच्या आनंदाला पारावार उरला नाही . माझा वंश इथे संपूर्ण पृथ्वीतलावर राज्य करतोय ! अन इथे ? इथे तो सिंह राज्य करतोय ! काहीही झाले तरी आता मात्र चूप बसायचे नाही , रानात तरी आपले राज्य असेलेच पाहिजे , आपल्या वंशजांचं नाव राखायला नको ? माकडाने विचार केला .
पण सिंहाच्या शक्ती पुढे आपलं कसं चालणार ?
त्याला तर सगळेच घाबरतात .

सुमो चौथ्यांदा बंद पडल्यावर कल्पेशने स्टियरिंगवर बुक्की मारून कानातून आरपार जाईल अशी शिवी हासडली. आणि मागे वळत बाकी कंपूला आवाज दिला

" चला बे, बाहेर निघा परत गाडी बंद पडली. साSSला, पनवतीच लागलीय मागे." .

" कल्प्या, तरी सांगत होतो हा डब्बा नको म्हणून! " तक्रारीच्या सुरात माणिक म्हणाला. माणिक म्हणजे कंपूचा तोफखाना फरक फक्त इतकाच की हा कंपूवरच भडिमार करायचा.