वेल डन!

"अरेच्या! थेटरात बरीच गर्दी आहे.. आत कोणीच कसं नाहि?"
"स्क्रीन चुकलो बहुतेक"
"नाहि रे स्रीन१ च आहे."
"साब, तिकीट... वो सीटस है आपके.." टॉर्च अंधारात लकाकला
थोड्या वेळात आमच्यासारखे वाट चुकलेले आणखी ८-१० जीव त्या स्क्रीन मधे जमले. आणि त्या ८-१० प्रेक्षकांना पॉपकॉर्न आणि सामोसे विकायला आणखी १२-२० लोक जमले..
"आयपीएल जोरात चालु आहे दिसतंय.." असे बोलत असतानाच तब्बल १६ रिळे दाखवणारे एक सर्टीफिकेट झळकले.( मला ही रिळं बघायला उगाच आवडतं)
आणि पडद्यावर "वेल डन अब्बा" असं नाव झळकलं.. सोबत एका "वेल" चं चित्र होतं. तेव्हाच लक्षात आलं की कथेत "वेल" घडण्याबरोबरच ही "वेल" आहे.
कथेला सुरवात होते ते बोमन इराणीपासून... तो ड्रायव्हर असतो.. त्याच्या मालकापासून १ महिन्यांची रजा काढून तो घरी मुलीचं लग्न करायला जातो. आणि चक्क तीन महिन्यांनी परततो.. मालक वैतागून त्याला काढायचा निर्णय घेतो. त्याला ३ महिने तो काय करत होता हे सबोमन इराणी सांगू लागतो त्याची ती कथा म्हणजे "वेल डन अब्बा"
हैद्राबाद जवळाच्या छोट्या खेड्यात घडणारी ही कथा. गावाला आपल्या मुलीसाठी नवरा शोधायला गेलेल्या बोमन इराणीच्या हाती लागते "कपिलधारा" नावाची योजना. ज्यात दारिद्र्य रेषेखालच्या लोकांना फुकट विहिर खोदून दिली जाणार असते. त्यासाठी हा इसम सगळ्या सरकारी नोकरांना, ठेकेदारांना, इंजिनियरला सरकारी पैशातील हिश्शा देऊन सरकारकडून पैसे तर मिळवतो.. मात्र त्या लोकांचे हप्ते देण्यात सारे पैसे संपून जातात आणि त्याच्या हाती विहीर बनल्याचे सर्टिफिकेटही येते मात्र प्रत्यक्षात विहिर बनत नाहि.
अश्यावेळी तो काय करतो? आपले पैसे परत मिळवतो का? त्याला त्याची विहिर मिळते का? हे पहाण्यासाठी चित्रपट बघाच!

चित्रपटाचा सर्वात मजबूत धागा म्हणजे कलाकारांचा अप्रतिम अभिनय. अत्यंत अकृत्रिम अभिनयाने प्रत्येक कलाकार काम करतो. याशियाय कथेतून दिसणारे सत्य सरकारी योजनांच्या अंमलबजावणीवर छान प्रकाश टाकते. सरकारी योजनांचे पैसे सरकारी अधिकारी खातात म्हंजे नक्की कसे ते अगदी रोचक पद्धतीने - सविस्तर - दाखवले आहे. विहीर परत मिळवण्यासाठी वापरलेली ट्रीक तर लाजवाब.
याशिवाय अर्थपूर्ण गाणी, आंध्रप्रदेशमधील ग्रामीण भागातील नेहमीच्यापेक्षा वेगळी लोकेशन्स, आणि आंध्र-मुसलमानांचा बोलण्याचा लहेजा यांची बेमालूम मिसळण चित्रपटाची लज्जत वाढवते.

उत्तरार्धात चित्रपट लांबला आहे. शिवाय बोमन इराणीचा जुळा भाऊ, त्याची बायको, इन्पेक्टरची, इंजिनीयरची बायको वगैरे पात्रे विनाकारण आहेत. शिवाय फार लॉजिक लावायला गेलात तर कदाचित चित्रपटाची मजा निघून जाईल. मात्र ह्या तृटींसकट जो संदेश चित्रपटाला द्यायचा होता तो चित्रपट बरोब्बर देतो. आणि सर्वसाधारण विचार केल्यास श्याम बेनेगलांचा हा चित्रपट कसा तयार झाला आहे विचाराल तर मी म्हणेन "वेल डन"!