ड - डलहौसीचा...(१)

बर्‍याच वर्षात कुठे फिरायला असा गेलोच नव्ह्तो. काय करणार रजेची नेहमीची बोंब. कंटाळून गेलो होतो, सौ. तक्रार करून करून थकली होती. परिस्थिती गंभीर होण्याआधी बेत नक्की करणे (किमान ) जरूरी होते. बँकॉक, मलेशिया, सिंगापूरला वगैरे आजकाल लोक अगदी सहज जाऊन येतात. त्या दृष्टीने मग पर्यटन विषयक संस्थळे पाहायला सुरुवात केली. त्यामधे मग निरनिराळ्या विमानसेवा, थॉमस कूक, इनक्रेडिबल इंडिया, जे.के.टूरिजम, हिमाचल टूरिजम, महाराष्ट्र, राजस्थान, केरळ आदी वेगवेगळ्या राज्यांची पर्यटन संस्थळे पहातांना लक्षात आले की अरे!, आपण जग पहायला जायचे म्हणतोय, आपला देश तरी आपण कुठे नीट बघितलाय? (तसे म्हणाल तर आपला महाराष्ट्र ही नीटसा पाहिला नाहीये.)
हिमाचल टूरिजम ची दोन संस्थळे पाहून व एका मित्राशी सल्ला मसलत करुन डलहौसी येथे जायचे ठरवले अन आठ दिवसांची आखणी केली. मेक माय ट्रिप.कॉम वर एक फ्लाइट + हॉटेल डील मिळाले त्यामुळे विमानभाड्याच्या रकमेतच डलहौसी येथे ४दिवस मोफत हॉटेलची सोय झाली. उरलेले ३ दिवस धरमशाला, मॅकलिओड्गंज फिरायचे ठरवले.
दिवाळी झाली, भाऊबीजेच्या दुसर्‍या दिवशी मुंबई-जम्मू विमान पकडण्या साठी पहाटे साडेचार वाजता सांताक्रूज विमानतळ गाठले. सुरक्षा तपासण्या पार करून वाट बघत बसलो होतो तेव्हा तिघे जण येउन बसले, त्यातल्या एकाजवळ गिटार एकाजवळ मेंडोलिन. विमानाला वेळ होता, केली की राव त्यांनी जुगलबंदी सुरु. मला पाश्चात्य संगीतामधले काहीही ओ की ठो कळत नाही पण ते दोघे जे काही वाजवत होते ते फार सुंदर होते. पाउण तास ते भान हरपून वाजवत होते. तिसरा त्यांचा मॅनेजर होता, ब्राझील हून आले होते. मुलाला घेऊन त्यांच्या समोर पाउण तास मी ही उभा होतो, त्यांचे वादन संपल्यावर मी व मुलाने टाळ्या वाजवून दाद दिली व भारतीयांना अरसिक पणाच्या आरोपातून वाचवले कारण बाकी लोक अगदी मख्खपणे आपले (तथाकथीत) स्टेटस सांभाळत बसले होते . त्या दोघांशी व मॅनेजर शी थोड्या गप्पा मारल्या त्यांना आसाम ला व चेन्नई ला जायचे होते मग थोडा भारताचा भूगोल समजाउन दिला व विमानात बसण्या आधी आमच्या ट्रिप ची इतकी मस्त सुरुवात केल्याबद्द्ल त्यांचे आभार मानले.
सकाळी ६ वाजता निघालेले विमान दिल्ली मार्गे जाउन पावणे अकरा ला जम्मू ला पोचले. मंदीराच्या चौकोनी कळसा सारखे दिसणारे घुमट असलेली इमारत असणारे जम्मू विमानतळ छोटे असले तरी लष्कराच्या ताब्यात असल्याने नीटनेटके छान होते. (ही बाब नंतर हिमाचल मधेही लक्षात येण्याजोगी होती की जो भाग आर्मीच्या ताब्यात तिथे चांगले रस्ते, बागा सगळे आखीवरेखीव !!) ऑटोरिक्षा पकडून "बस अड्डा " गाठला. तिथे एस टी बसेस व खाजगी बसेस यांचा अभूतपूर्व गोंधळ सुरु होता, बस कोणी कुठे लावायची, तू मागे घे-मला पुढे काढू दे वगैरे नित्याचे यथासांग चालले होते. जम्मू-डलहौसी थेट बस नेमेकी केव्हा ते कळू शकले नाही,गर्दी प्रचंड. तेव्हा पहिले पठाणकोट ला तर पोहचू असे म्हणून एका बस मधे कसेबसे घुसलो. दोन अडीच तासाचा प्रवास उभ्याने केला, बायको ला बस च्या इंजीन जवळ बसायला मिळाले. इंजिनाच्या गरमी ने ती वैतागली. मुलाला ड्रायव्हरच्या शेजारी जागा मिळाली त्यामुळे तो खूष ! पठाणकोटला रेल्वेने गेलो असतो तर बरे झाले असते. दोन अडीचच्या सुमारास पठाणकोट ला पोचलो. जाम भूक लागली होती, बस स्टॅण्ड समोरच्या एका अतिसामान्य हॉटेलात अतिउत्कृष्ट दर्जा व चवीचे मटार पनीर, कढी पकोडा हाणला ( म्हणजे मराठीत सांगायचे तर "अगदी ऑथेंटीक पंजाबी!"), सोबत खायला जहाल मिरच्यांची चटणी व हवा तेवढा काकडी/ मुळा. हॉटेलवाला समोरच गरमागरम गव्हाच्या रोट्या तंदूर मधून काढून वाढत होता मुलगा तर नुसता सुटला होता. शेवटी थोडा दालचावल. तिघांचे बील फक्त ८० रुपये. एकंदरीत वरलीया रंगाला भुलू नये हे माझे म्हणणे बायकोला पटले (फार दुर्मीळ योग! ), तसे माझ्याशी लग्न केले तेव्हाच हे पटले होते हे ती नंतर म्हणालीच.
चार वाजता हिमाचल राज्य परिवहन मंडळाची बस आली गर्दी फारशी नव्हती, मस्त झोप लागली पण लवकरच घाट सुरु झाल्यावर मोडली कारण बस वेगात जाताना डावी-उजवी कडे सारखी झुलत होती. यथावकाश रात्री आठ वाजता डलहौसी ला एकदाचे पोचलो. जोरदार थंडी होती, हॉटेलची रूम चांगली होती, प्रवासाने आम्ही तिघेही खूप दमलो होतो म्हणून रूमवरच सूप नि पुलाव मागवला, थोडा थोडा खाऊन उबदार ब्लँकेट मधे गुडुप झालो.
दुसर्‍या दिवशी तेथे फिरायला हॉटेल मॅनेजर च्या मदतीने कार ठरवून घेतली होती तो कारवाला आला(साधारण ८००रु प्रतिदिन पडले), सुभाष चौकात पराठ्यांचा नाश्ता उरकून निघालो आणि बनीखेत या टुमदार गावाच्या वाटे वर हे सुंदर दृष्य दिसले

आणि मग थोड्या उंचावर गेल्यानंतर रस्त्यावरून दिसलेले रावी नदी वर बांधलेले हे धरण 'चमेरा डॅम'

आणि हे त्या धरणाचे साठलेले बॅकवॉटर...

आणखी थोडे पुढे गेलो तर ही छान खळखळ वाहणारी अगदी निळेनिळे पाणी असलेली रावी नदी. पंजाब मधे वाहणार्‍या पाच नद्या रावी, झेलम, सतलज, चिनाब, बियास पैकी एक.( म्हणून पंच आप = पंजाब)

असे इतके निळेशार पाणी असलेली नदी मी पहिल्यांदाच पाहीली. पाण्यात पाय घातला आणि एक मिनिटात बधीर! असे गारेगार पाणी!!. नदी मधे एका भल्या मोठ्या दगडावर चिरंजीव लगेच आडवे पसरले. फोटो बघतांना "दगडावर दगड कसा छान दिसतोय बघा " असे म्ह्टल्यामुळे मला बरेच गुद्दे खावे लागले.

मग आम्ही पोचलो चंबा या सुंदर गावात. इथे भगवान विष्णू चे भव्य मंदीर आहे. शिखर शैलीतील या मंदीरासोबतच शिव, भवानी,गणेश असा एक मंदीर समूहच आहे. नक्षीकाम अगदी अप्रतीम ! पण फोटो काढायला मनाई शेवटी बाहेरून रस्त्यावरून झूम करुन कसेतरी दोन-तीन काढले.

अजुन बरेच फोटो व वर्णन बाकी आहे तुम्हाला आवडले तर टाकेन. क्रमशः चा राग येउ देउ नका ही विनंती.

क्रमशः

ड - डलहौसीचा...( २ )