ती............

खरं तर हा लेख किंवा अनुभव"आस्वाद"ह्या विभागात कसा टाकावा ह्या विवंचनेत मी आहे.
सामाजिक जीवनात वावरताना,कामे करताना मला बरेच बरे-वाईट अनुभव येतात.काही दाहक वास्तवे कळतात,पण कधी-कधी मात्र प्रकरण आपल्याच अंगाशी येत.सरळ सांगतो ,फाटतं. हा अनुभव असाच.

तो रविवार जसा एक रविवार असावा असाच उगवला होता. लोहगाव च्या आठवडी बाजाराच्या निमित्ताने गावातल्या मनसेसैनिकांच्या गाठीभेटी, आठवड्याभराचा आढावा, वीज बिलांचा गोंधळ, स्वाईन फ्लूची दक्षता इतर तत्सम कामे आवरेपर्यंत सहा वाजले. आता नागपूर चाळीत निघायचे होते. संध्याकाळी आपली सर्व जुनी गँग नागपूर चाळीत असते.नगरसेवकाच्या डोक्यावर बसून आणि थोडाफार फंड खर्च करून तिथे एक जिम उभा केला होता. त्या जिमच्या गच्चीवर गँग अजूनही जमते, अट फक्त एकच - ज्याने-त्याने आपापली दारू आणायची आणि प्यायची. जेवणात शेअरिंग चालेल. एकूण काय? कल्ला असतो. मी गेलो नाही तर शिव्या खाव्या लागतात. "हां, बाळ्या आता स्टॅन्डर्ड झालाय, फ्लॅट घेतलाय, आता इथे कशाला येणार?" असे टोमणे ऐकावे लागतात.

गाडीला किक मारली. लोहगाव च्या बसस्टॉपवर सिगरेट घेतली. मोबाईल वाजला. उचलला. प्रकाश जैन, गावातल्या दलित वस्ती ओव्हाळ वस्तीतल्या बियर शॉपीचे मालक.
"हां पका, बोल"
"अरे, बाई पडलीय."
"आं, काय झालंय?"
"अरे एक बाई पडलीय इथं, दोन तास झाले, पाणी मारलं, उठायला तयार नाही."
(येरवड्यातल्या लमाण्यांचा बायकांचा हा तमाशा बर्‍याच वेळा आधी बघून झालाय. पिऊन पडलेल्या असतात बाजाराच्या दिवशी,दोन एक तास...एकदा उतरली की उठतात.)
"कुठं?"
"आपल्या दुकानासमोर, भर रस्त्यात."
"आलोच."
तिथे गेलो. जे दिसले ते हे -

"ही तर पिलेली आहे," बाजूला पडलेली नाईन्टीची बॉटल बघून मी म्हणालो.
"नाय ती माझी हाय, मीच मघाशी बियर मध्ये टाकली होती."
"तू कधी पाहिलं?"
"ही इथं आली तेव्हापासून, ही आली, मला पाणी मागितलं, मी आतून पाणी बाहेर आणेपर्यंत ही खाली पडली. पाणी शिंपडतोय्, हाका मारतोय. काय उठायला तयार नाय, शेवटी आख्खी बादली वतली."
मी खाली वाकून श्वास चालू असल्याची खात्री करून घेतली. तिच्या कपड्यां वरून तरी ती लमाणाची वाटत नव्हती. दारूचा ही वास येत नव्हता.
"हं, आलो चौकीतून कोणाला तरी घेऊन, काय आजारी-बिजारी नाय ना?" मी.
"काय सांगता येत नाय राव."
दिवस स्वाईन फ्लूचे. काय करावे? चौकीत गेलो. चौकीत पोलीस नाही. परत दुकानापाशी आलो. फौजदाराला फोन लावला. घटनेची माहिती दिली. केस वगैरे नंतर पाहू, असे त्यांना सांगून टाकले. एक अ‍ॅम्ब्युलन्स अरेंज केली. पण ड्रायव्हर आणि आतला वार्डबॉय तिला हात लावायला तयार नव्हते. शेवटी मी आणि पकाने कसेबसे तिला स्ट्रेचरवर चढविले. स्ट्रेचरवर तिला चढवताना तिचा चेहरा पाहून ती घरंदाज, चांगल्या घरची असल्याचा अंदाज येत होता. अ‍ॅम्ब्युलन्स थेट शास्त्री नगरच्या "गलांडे पाटील" इस्पितळात. केस पेपर वगैरे बनवून झाले. तिचे नाव-गाव माहीत नसल्याने केस-पेपरावर माझ नाव-नंबर लिहीला. रीतसर दाखल केल्यानंतर, डॉक्टरांनी चेक-अप वगैरे केले.
"ती प्रेग्नंट आहे, बहुधा तीन-चार दिवसांपासून उपाशी असावी, म्हणून कदाचित बेशुद्ध झाली असावी, बाकी सलाईन वगैरे चढवलंय, बघूया."
ती थोडीफार उपाशी असण्याची शंका मला वाटत होती, पण प्रेग्नंट?
आपली येरवड्यातली पोरं आणि काही महिला कार्यकर्त्या, स्वाईन फ्लूच्या कारणानं, तिथे इस्पितळात थांबलेले होते त्यामुळे मी थोडा निश्चिंत होतो. पोरांबरोबर तिथे थोडा वेळ बसलो. झालेला प्रकार त्यांना सांगितला. लक्ष ठेवायला सांगितलं. नागपूर चाळीत गेलो. नवाच्या सुमारास तिथून सटकलो. जाताना दिघे मावशीकडून जेवणाचा डबा घेतला. तो इस्पितळात नेऊन दिला. पण ती तेव्हाही बेशुद्ध होती. रात्री तिथं थांबायची गरज नव्हती.
दुसर्‍या दिवशी सकाळी इस्पितळात गेलो,तोवर तिला शुद्ध आली होती,पण ती बोलण्याच्या स्थितीत नव्हती .मी पोरांना सांगून कामावर निघून गेलो. रात्री पोरांशी फोना-फोनी केली. ती ठीक होती.
दिवस तिसरा.......
सकाळी पोह्याचा डबा घेउन मी इस्पितळात गेलो.तिला पाहिल्यावर, ती एक बाई असण्याचा गैरसमज,दुर झाला.बाई कसली मुलगी होती ती.साधारण १८-१९ वर्षाची.
"कोण आहात आपण ? "बोलणे तर सभ्य वाटत होते.
" मी सुहास,लोहगाव-मनसेचा उपाध्यक्ष"
तिने माझ्यापुढे हात जोडले.
" खुप उपकार झाले आपले,आपण नसता तर माझाच नव्हे तर माझ्या होणार्‍या बाळाचा जीव ही धोक्यात आला असता" मी तिची सुसंस्कृत भाषा पाहून दंग झालो.

क्रमश..........