मुक्तक

रस्त्याने फिरता फिरता अचानक नजर कुठेतरी अडकून जाते
आणि मनात विचारांची आवर्ते डूलू लागतात.
रोजच्या सरावातला रस्ता असतो.
तेच तेच पाहून सवयीच्या झालेल्या पाट्या असतात.
पाट्यांच्या खालची दुकाने किंवा पाट्यांच्या मागची घरे जणू माहितीतली असावीत अशी सलगी झाली असते.
कधी काळी त्याच दुकानांच्या पाय-यांवर रात्र घालवली असते.
कधी एकटेपणाने तर कधी मित्रांच्या संगतीने.
पूर्वी मित्र समजूत घालत.
काळ बदलत गेला.
मित्र बदलत गेले.
समजूत पटता पटता समजूत घालण्याचे काम करावे लागले.
ती ही भुमिका जगून पाहू म्हणून जगत आहे.
काळ मलमपट्टी करतो असे म्हणतात.
मला नाही वाटत.
कधी तरी अचानक आपल्यालाच त्या जखमांचा विसर पडतो झाले.
दु:खाचे पण दु:ख वाटेनासे होते आणि त्या दु:खातच सुख वाटू लागते.
मग अचानक मनात भिती येते जर का हे दु:ख संपले आणि सुख आले तर जगायला आधार तरी काय?
असेच काही बाही मनात येते आणि मग परत मनाकडे दुर्लक्ष करावे झाले.
येते आपोआप वठणीवर.
परवाच फिरता फिरता त्याच ठिकाणावर नजर गेली.
कॅन्सर झालेला पाय तोडावा म्हणतात.
मी डॉक्टर नाही कुणीतरी काहीतरी सांगत असतं.
मी ऐकत असतो.
किती तरी दिवसांनी त्या भागातुन चाललो होतो.
मुद्दाम टाळत असे त्या भागात जाणे.
जुन्या आठवणी येतात, त्यांना येउ न देण्यासाठी ओळखीच्या खुणा न दिसु देणे हाच उपाय असतो.
वाटलं होतं आता जखमा भरल्या आहेत.
बघु तरी त्या भागातून चक्कर मारुन.
पण नाही.
काळ मलम पट्टी करत नाही असेच दिसते.
जखम तशीच होती फक्त मीच पहात नव्हतो.
जखमा भरतात की नाही माहित नाही.
पण त्या भागातून परत जायचे नाही एवढे नक्की.