प्रेम...

सर्व प्रथम मी मराठीला माझ्या शुभेछा!!

लेखन वगैरे करण तसा माझा प्रांत नाही आहे, तरी पण खालील कथा तुम्ही बहुतेकांनी वाचली असेल.. व्यवस्थापकाला पुर्ण अधीकार लेख रद्द करण्यास... हा लेख माझ्या मनाला खुप चटका लावुन गेला आहे...म्हणुन टंकते आहे...

आज शिकारीचा पाचवा दिवस होता. संध्याकाळी कंदील, धनुष्यबाण घेउन मी जंगलाकडे वाट्चाल करु लागलो. माझे पाय परत त्या गावाजवळील झुडुपाच्या कडेला उभ्या हरणाला पाहुन स्थिरावले. त्या हरणावर मी धनुष्यबाणाने नेम धरला. पण मी जसे त्याच्या डोळ्यात पाहीले, त्याच क्षणी माझ्या हातातला धनुष्यबाण निखळलेला, गेले चार दिवस माझ्या बाबतीत हेच घड्त होतं. रोज संध्याकाळी मी शिकारीला बाहेर पडत होतो, रोज ते हरिण त्या ठिकाणी उभं असायचं, रोज हरणावर लक्ष केंद्रित करायचो व त्याच्या डोळ्यांमधला करुण् भाव रोज माझा धनुष्यबाण निखळवायचा.

त्याच्य ह्या उत्तराने माझे समाधान नाही झाले. कारण हवेच्या एखाद्या लहानशा झुळुकीने उडणार्या पानाच्या आवाजाला घाबरुन पळुन जाणारं हरिण ढोल एकायला येतं, हे त्या माणसाचे उत्तर मला पटले नाही. अशा भांबावलेल्या स्थितीत मला पाहताच तो माणुस म्हणाला, 'साहेब,खरं सांगु का, हे हरिण आम्ही वाजवत असलेलं ढोल पाहण्यासाठीच येतं, त्याच्यातील हे साहस व त्याच्या डोळ्यातील ह्या करुणेचे कारण एकच आहे...
ह्या ढोलावरील कातडे आहे त्याच्या जिवन साथीचं'