गाणी.. आईच्या आठ्वणीतली .. २

हा भाग पण क्लासच..
गाई पाण्यावर माझ्या आईची पण आवडती कविता..
तुमच्या बंधुराजांचे आवडते गाणे आधी एकले नव्हते

मस्तच....

पुन्हा "जगण्याजोग्या" आठवणी !!

मस्तच.... 'गाई पाण्यावर...' ही कविता माझ्या आईच्या आवडीची आहे.

"भा. रा. तांबेंशी ओळख तशी खूपच लवकर झाली.."

एवढी वयस्कर वाटत नाहीस हां तू... ग्रेट.. तांब्यांशी ओळख म्हणजे मस्तच.

लहानपणी मला आणि तायडीला सकाळी झोपेतून उठवताना पप्पा नेहमी हे गाणं म्हणायचे ..
"उठ राजसा , चिमण्या बाळा ..
बघ हा अरूणोदय झाला ...
किलबिलती बागडती ...
झाडावरती पक्षी किती "

आणखी एक आठवतेय .. पप्पांनी सांगितलेली ते शाळेत असतानाची ... ती अशी काही होती ...

"झाडाखाली बघूनी सावली ..बसतो चांभार ...
ठावूक आहे मजला त्याचा सर्व कारभार ...."

आईच्या आठवणीतुन आलेल्या जुन्या गाण्यांचा उपक्रम छान आहे.
वाचतो आहे ...

शाळेत ग्रूहपाठ म्हणून निबंध लिहायचा असला की मी हमखास मम्मी-पप्पांना पकडत असे ... बरीच अ‍ॅडीशन मिळायची ... जुन्या कविता, गाणी ... मग आमचा निबंध सगळ्यात भारी व्हायचा
असचं आठवलं ... शेती किंवा असाच तत्सम विषय होता ...
"माउलीच्या दुधापरि .. आले मृगाचे तुषार ..
तहानेल्या बाळासम .. तोंड पसरी शिवार ..."

आणखी एक आठवली ... अशी काही होती ...पुर्ण आठवत नाही

मला वाटते बसूनी विमानी
आकाशातून भटकावे ..

उभा उभा तो समोर डोंगर
चढूनी त्यावर पाहावे ...

राज्य पर्‍यांचे जाउनी तेथे राज्यपदाते मिळवावे ...

लिहित रहा...

अतिशय सुरेख !

छान लिहले आहेस मके !

गाई पाण्यावर काय म्हणुनि आल्या ?

का ग गंगायमुनाहि या मिळाल्या ?
उभय पितरांच्या चित्तचोरटीला
कोण माझ्या बोलले गोरटीला ?

उष्ण वारे वाहती नासिकात
गुलाबाला सुकविती काश्मिरात,
नंदनातिल हलविती वल्लरीला,
कोण माझ्या बोलले छबेलीला ?

शुभ्र नक्षत्रे चंद्र चांदण्याची
दूड रचलेली चिमुकली मण्यांची
गडे ! भूईवर पडे गडबडून,
का ग आला उत्पात हा घडून ?

विभा-विमला आपटे-प्रधानांच्या
अन्य कन्या श्रीमान कुलीनांच्या
गौर चैत्रींची तशा सजुनि येती,
रेशमाची पोलकी छिटे लेती.

तुला ’लंकेच्या पार्वती’ समान
पाहुनीया, होवोनि साभिमान
काय त्यातिल बोलली एक कोण
’अहा ! आली ही पहा, भिकारीण!’

मुली असती शाळेतल्या चटोर;
एकमेकीला बोलती कठोर;
काय बाई ! चित्तांत धरायाचे
शहाण्याने ते शब्द वेडप्यांचे !

रत्‍न सोने मातीत जन्म घेते,
राजराजेश्वर निज शिरी धरी ते;
कमळ होते पंकांत, तरी येते
वसंतश्री सत्कार करायाते.

पंकसंपर्के कमळ का भिकारी ?
धूलिसंसर्गे रत्‍न का भिकारी ?
सूत्रसंगे सुमहार का भिकारी ?
कशी तूही मग मजमुळे भिकारी ?

बालसरिताविधुवल्लरीसमान
नशीबाची चढतीच तव कमान;
नारिरत्‍ने नरवीर असामान्य
याच येती उदयास मुलातून.

भेट गंगायमुनास होय जेथे,
सरस्वतिही असणार सहज तेथे;
रूपसद्‍गुणसंगमी तुझ्या तैसे,
भाग्य निश्चित असणार ते अपेसे.

नेत्रगोलातुन बालकिरण येती,
नाच तेजाचा तव मुखी करीती;
पाच माणिक आणखी हिरा मोती
गडे ! नेत्रा तव लव न तुळो येती.

लाट उसळोनी जळी खळे व्हावे,
त्यात चंद्राचे चांदणे पडावे;
तसे गाली हासता तुझ्या व्हावे,
उचंबळुनी लावण्य वर वहावे !

गौरकृष्णादिक वर्ण आणि त्यांच्या
छटा पातळ कोवळ्या सम वयांच्या
सवे घेउनि तनुवरी अद्‌भुतांचा
खेळ चाले लघु रंगदेवतेचा !

काय येथे भूषणे भूषवावे,
विविध वसने वा अधिक शोभवावे ?
दानसीमा हो जेथ निसर्गाची,
काय महती त्या स्थली कृत्रिमाची !

खरे सारे ! पण मूळ महामाया
आदिपुरुषाची कामरूप जाया
पहा नवलाई तिच्या आवडीची
सृष्टीशृंगारे नित्य नटायाची.

त्याच हौसेतुन जगद्रूप लेणे
प्राप्त झाले जीवास थोर पुण्ये;
विश्वभूषण सौंदर्यलालसा ही
असे मूळातचि, आज नवी नाही !

नारि मायेचे रूप हे प्रसिद्ध,
सोस लेण्यांचा त्यास जन्मसिद्ध;
तोच बीजांकुर धरी तुझा हेतू,
विलासाची होशील मोगरी तू !

तपःसिद्धीचा ’समय’ तपस्व्याचा,
’भोग’ भाग्याचा कुणा सभाग्याचा;
पुण्यवंताचा ’स्वर्ग’ की, कुणाचा,
’मुकुट’ कीर्तीचा कुण्या गुणिजनाचा.

’यशःश्री’ वा ही कुणा महात्म्याची,
’धार’ कोण्या रणधीर कट्यारीची;
दिवसमासे घडवीतसे विधाता
तुला पाहुन वाटते असे चित्ता !

तुला घेइन पोलके मखमलीचे,
कुडी मोत्यांची, फूल सुवर्णाचे,
हौस बाई ! पुरवीन तुझी सारी,
परी आवरि हा प्रलय महाभारी !

ढगे बळकट झाकोनि चंद्रिकेला,
तिच्या केले उद्विग्न चांदण्याला,
हास्यलहरींनी फोडुनी कपाट
प्रकाशाचे वाहवी शुद्ध पाट !

प्राण ज्यांच्यावर गुंतले सदाचे,
कोड किंचित पुरविता न ये त्यांचे;
तदा बापाचे ह्रदय कसे होते,
न ये वदता, अनुभवि जाणती ते !

माज धनिकाचा पडे फिका साचा,
असा माझा अभिमान गरीबाचा
प्राप्त होता परि हे असे प्रसंग
ह्रदय होते हदरोनिया दुभंग !

देव देतो सद्‌गुणी बालकांना
काय म्हणुनी आम्हास करंट्याना ?
लांब त्याच्या गावास जाउनीया
गूढ घेतो हे त्यास पुसोनीया !

"गावि जातो," ऐकता त्याच काली
पार बदलुनि ती बालसृष्टि गेली !
गळा घालुनि करपाश रेशमाचा
वदे "येते मी" पोर अज्ञ वाचा

-कवि बी (नारायण मुरलीधर गुप्ते)

मस्त रे पुपे.
धन्यु !

छान कविता दिली आहेस तु शोधून.

कसचं कसचं.. इथे जा..

जुन्या आठवणी जागवल्याबद्दल धन्यवाद.

मजा आली वाचताना
गाई पान्यावर काय म्हनुनी आल्या असे रेकुन म्हणण्याची आठवण आली

मस्त गं मके....लेख आवडला....

आंतरजालावर हा दुवा मिळाला ...
आठवणीतील गाणी ....

मके मके...तुझ्या स्वभावाची ही दुसरी बाजु पहिल्यांदाच पाहतोय. कुठे ती दंगा धुडगुस घालणारी मकी, आणि कुठे ही कवितांमध्ये रमणारी शाणी शाणी मक

छान वाटलं दोन्ही भाग वाचुन.
तसं कविता-गाणी वगैरे प्रातांशी आम्ही लहानपणापासुनच दूर! औरंगजेबच म्हणा ना!! त्यामुळॅ फार काही आठवत नाही. पण हे सगळं वाचुन आता मात्र त्यावेळी का नाही आवड निर्माण झाली ह्या सोनेरी खजिन्याशी अशी रुखरुख लागुन राहिलीये.

लिही...आणखी लिही...पुन्हा सगळ्यांना आपापल्या बालपणात फेरी मारुन यायचं दार किलकिलं करुन दे!

वाचतो आहे.

बाकी आताच्या काळात थॅंक्स टू टिव्ही , यु ट्युब हो!

मस्तै...मस्तच लेख..आवडला..माझी काकु आणि आई पण काही ओव्या म्हणायच्या त्याची आठवण झाली.
काळानुरुप ओव्या तसच काही तत्सम प्रकार पुर्णतः लोप पावत चालले आहेत.
तुझ्या या लेखाने परत आई व काकु कडुन परत परत ओव्या ऐकाव्याश्या वाटत आहेत.
तसे गाण्याच्या तालासुरांच्या बाबतीत मी अतिशय स्वतंत्र विचारांची आहे
पटल एकदमच

@ पु.पे. मला शाळेत मराठीच्या पुस्तकात होती ही कविता..पण एवढी मोठी नव्हती...

मस्त लिहीले आहेस्.मलाही शाळेतल्या कविता फारशा आठवत नाहित. पण आत्ता तुझ्यामुळे ते सगळं परत वाचताना मजा येतिये.

अरे वाह मके मस्त लिहिले आहेस एकदम. दोन्ही भाग आवडले.

माझी आई छान सुरात म्हणायची...शांता शेळके यांचे आहे असे वाटते ..
अजून ही आठवत आहे..
टप टप ट्प टप टाकीत टापा चाले माझा घोडा
पाठीवरती जीन मखमली पायि रुपेरी तोडा !!
उंच उभारी दोनही कान .. ऐटीत वळवी मान-कमान
मधेच केवहा दडुकत दडुकत, चाले थोडा थोडा !

घोडा माझा फार हशार , पाठीवर मी होता सवार
नुसता तयाला पुरे ईशारा , कशास चाबुक ओढा !

सात अरण्ये, समुद्र सात , ओलांडील हा एक दमात
आला आला माझा घोडा, सोडा रस्ता सोडा !
'शांता शेळके '

जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या ...

~ वाहीदा

मके मस्त मालिका चालु केली आहेस.
काही विसमृतीत गेलेली तर काही गाणी नव्याने वाचतोय.

दिपका मांडिले तुला सोनियाचे ताट
घडविला जडविला चंदनाचा पाट

लेकीला तिची आई हे नेहमी गाउन झोपवते त्यामुळे हे माझही चांगलच पाठ आहे

दोन्ही भाग वाचले, खूप आवडले.
खूप आठवणी ताज्या झाल्या..
स्वाती

इथे वाचा

सुरेख!

वा! फारच छान लेखन
बर्‍याच दिवसांनी तांबे वाचले

आठवणी.
पण हे सगळं वाचुन आता मात्र त्यावेळी का नाही आवड निर्माण झाली ह्या सोनेरी खजिन्याशी अशी रुखरुख लागुन राहिलीये.

तेच ना. मलापण असच वाटतय आता.

पुढचा भाग कधि ???