मृत्यु

!!!!!!!!!!!

विचारात पाडणारा विषय !!

माझ्या मते मृत्यु आणि झोप यामध्ये मुळ फरक तो म्हणजे जागृतावस्थेत असणार्‍या मेंदुचा

छान रे अवलिया. सुहासचंद्राने नेमका फरक सांगितला आहे.मलाही तो फरक पटला. झोपेत असताना मृत्यु येणे चांगले समजले जाते. अर्थात वय झाल्यानंतरच हो. मृत्युचा विचार अगदी साठीपर्यंत शिवतही नाही. नंतर हळुहळु आपल्यापेक्षा वयाने मोठे असणारे निरोप घेउ लागतात आणि मग समजते की... अपुनका भी टाईम आनेवाला है.
म्हातारी रमाबाई

मृत्त्यू आणी जन्मावर कायमस्वरूपी इलाज नाही. आणी अर्थातच जर मी अस्तीत्वात नाही तर हे जगही अस्तीत्वात नाही

उशाशी कॉटर ठेवत चला अवलियाजी.
कोरड पडली की पाण्याऐवजी नीट मारा.

छान. एकच इच्छा इतकी आहे की मृत्यूला घाबरत घाबरत सामोरे न जाता बेडरपणाने सामोरे जावे. मृत्यूने येण्याआधी फार तळमळवले तरी केविलवाणे न होता आत्मविश्वासाने त्याला सामोरे जावे. अरे ये रे कधीही मी तुला नाही घाबरत.

मस्त लिहलस....विचार करायला लावणारं!

कुठेतरी डोंगरमाथ्यावर बसून शेवटची सिगरेट अर्धीच प्यावी व मग हिशोब करावा जगण्याचा, काही राहीले तर नाही ना ? पण हिशोब सगळेच अर्धवट असतात नेहमी प्रमाणेच, इच्छा देखील अर्धवटच पण त्यामुळे काही थांबावे असे नाही ना, सर्वच काही हवे असते पण तसे घडत नाहीच ना ? मग हलकेच आपणच आपल्या जगण्याला चियर्स करावे व मागे वळून पहावे तर उंच उंच डोंगरमाथा सोडला व समोर मस्त पसरलेले आकाश व खाली चित्रवत वाटणारे वास्तव, काहीच नाही दिसत मग तेव्हा व फक्त रम्य अशी खोलवर दरी, त्या दरी मध्ये, स्वतःला झोकून द्यावे मनसोक्तपणे ! कसली ही काळजी, कसलेली बंध मागे न ठेवता... मुक्त व्हावे !

मृत्युचा हा आगळा वेगळा एकट्यानेच केलेला समारंभ किती विलक्षण असेल ना ! कितीतरी वेळा आपण असे विचार करतो की मला मुक्त व्हायचे आहे, मला मोकळीक हवी अगदी सगळ्यातून. मग आपण आपल्याला गुंतवू पाहतो विविध प्रकारच्या कार्यामध्ये, विचारामध्ये, व्यसनामध्ये. आपले वेद पण सांगतात की मृत्यु हेच सत्य. पुन्हा नवजन्म होईल एक मेला असेल व दुसरा जिवंत होईल. कपडे बदलावे तसे शरीर बदलेल व पुन्हा नवीन जीवन खळखळून वाहू लागेल.. चेहरा तोच असेल शक्यतो पण आपलं मन बदललेलं असेल.. काही क्षणामध्ये नकळत, सगळी बंधनं, मोह, माया मागे राहीली असेल व पुन्हा नवीन उषःकाल झाला असेल... पुर्वेकडून तो हसत मुखाने पुन्हा आपल्या सहस्त्र किरणाच्या रथावर आरुढ होऊन येईल व त्याच्या बरोबर पुन्हा नवजीवन खळखळून हसू लागेल.. सगळी दुखद स्वप्ने हवेत विरुन गेली असतील व डोळ्यात फक्त नव भविष्याचे तेज चमकत असेल..!

मृत्यु : विस्कळीतपण माझे विचार

आभार !

आधी जाल संन्यास मग आता मृत्यु.. पुढे गाडी अध्यात्माकडे वळणार. होय ना रे नाना ?

नाना,

'ब्रह्मानंद सहोदर' संकल्पना केंद्रवर्ती ठेवून झोप - मृत्यू - मोक्ष यांचे विवरण केल्यास वाचायला आवडेल.

मृत्यूविषयी सर्वजण भरभरुन थियरी मांडतात आणि मतं व्यक्त करतात. त्यात मृत्यूला जिंकणे, न भिणे, शरीरच जाणार, आत्मा नव्हे.. वगैरे वगैरे अनेक शब्द येतात. हे सर्व बुडबुडे.. मी आत्ता म्हणतोय त्याला जितका अर्थ नाही तितकाच या सर्व शब्दांनाही अर्थ नाही.

प्रत्यक्ष मृत्यू कधी येईल सांगता येत नाही. त्यावेळी काय वाटेल याच्या हजारो कल्पना लढवूनही प्रत्यक्ष येईल तेव्हा फाटेल की आणि काय होईल सांगता येत नाही.

मरण आल्यानंतरचे सर्वकाही कधीही न समजणारं आहे. एकदम ब्लॅकबॉक्स.

तेव्हा आपण आहोत तोपर्यंत मरणाचा फारसा विचार न करता जगावं हे बरं. किंवा मग मरणाच्या हजारो रोमँटिक थियरी मांडाव्यात.

माझ्या समोर मृत्यूची जी दर्शनं झाली आहेत त्यापैकी कोणतंही उदात्त, तत्वज्ञान सुचेल असं नव्हतं. ते सर्व भयंकर वेदनादायक आणि प्रसंगी हिडीस आहे. त्याला मग शरीर गेलं,आत्मा राहिला असल्या फालतू मलमपट्ट्यांनी काही फरक पडत नाही.