कातरवेळ

आई सुखरुप आहे हे वाचून आनंद झाला.

निख्या बद्दल काय बोलावे.... एक वेगळा माणूस...

ह्या नवीन वर्षातच किती नाती जुळली बघा ना..

महाजालीय जिवनातून आपण कट्टा व ढोसरी साठी एकत्र येत गेलो व एक वेगळीच मैत्री निर्माण झाली व अश्या प्रसंगातून ही मत्री अजून पक्की होत गेली... धीस ईज रियल वल्ड !

प्रसन्न, आईची काळजी घे रे बाबा. बाकी, आंतरजालावरच्या आभासी दुनियेत जीवाभावाचे खरे दोस्त मिळाले हे खरेच. मागे माझ्या घरी काही समस्या उद्भवली असताना धमी पण अशीच सरळ बॅग घेऊन आली आणि तीन दिवस राहून मदत केली सगळी. आता याला कोणी कंपू म्हणत असतील तर म्हणोत बापडे. डब्यात यायची इच्छा प्लॅटफॉर्मवरच्या सगळ्याच लोकांना असतेच. असो.

>>> व्हर्च्युअल रिअ‍ॅलिटी किंवा रिअल व्हर्च्युअ‍ॅलिटी म्हणतात ती हीच असेल का?
--- अगदी, अगदी. बिकाकाकांशी सहमत आहे. कोणाला कंपूबाजी म्हणायची असेल तर म्हणू देत, पण अशा प्रसंगी विश्वासाने मदतीसाठी ज्याला हाक घालू शकतो तोच खरा मित्र.

प्रसनदा, तुमची आई सुखरूप आहे हे वाचून बरं वाटलं. वर्णन वाचताना माझ्याच आईच्या बाबतीतल्या अनेक गोष्टी आठवल्या आणि .... असो.

कंपू कंपू म्हणून लोकांना आवाज करायचा तो करू देत, खूप चांगले मित्र-मैत्रिणी आंजामुळे मिळाल्या हे मी अगदी आनंदाने म्हणू शकते.

मोठ्या प्रतिसादासाठी जागा राखुन ठेवत आहे...
प्रसन्नदा आई बरीएनरे आता... आणी तु कसा आहेस???
ह्या धाग्यात उगाच माझे नाव टाकलेस....
-निखिल

आई सुखरुप आहे हे वाचून आनंद झाला.

खरे आहे ह्या आभासी जगातुन अनेक चांगले मैत्र मिळाले आहेत.

ऑल इज वेल!

व्हर्च्युअल रिअ‍ॅलिटी किंवा रिअल व्हर्च्युअ‍ॅलिटी म्हणतात ती हीच असेल का?

क्या कही!

कुपमंडुक वृत्तीचे लोक, जे वास्तवातच काय पण आंतरजालारही मित्र बनवु शकत नाहीत ते असेच कंपु कंपु करुन ओरडत असतात. सोडुन द्यायचं. आज खरं तर आंतरजालामुळेच अनेक जिव्हाळ्याची नाती तयार होत आहेत, आपल्यातच हे गेल्या काहि दिवसात दिसुन आलं आहे.

काळजीचे काही कारण नाही हे वाचुन बरे वाटले.

लेखाच्या सुरुवातीला एखाद्या कड्याजवळ आणल्यासारखे वाटले, शेवटी परत खेचले. शेवट वाचुन आनंद झाला. आईची काळजी घ्या !!

--टुकुल

नाती अशीच असतात. आजकाल रक्ताच्या नात्यांपेक्षा अनेकदा ही नवी नातीच अधिक घनिष्ट असतात. वैयक्तिक स्तरावर माझे काही मित्र असे आहेत की जे घरचेच आहेत. माझ्या चुलत, मावस, आते, मामे वगैरे भावांशी मी अनेकदा जितका रिलेट करू शकत नाही त्यापेक्षा अधिक या मित्रांशी रिलेट करू शकतो. तीच गोष्ट दोन मैत्रिणींची. नात्यातील काही बहिणींपेक्षा या दोघींशी माझे अधिक जमते. हे फक्त माझ्या पिढीपुरते नाही. माझ्या आधीच्या पिढीतील ज्येष्ठांबाबतही असाच अनुभव मी अनेकदा घेतला. जाणीवपूर्वक स्वतःच्या व्यवहाराचे निरिक्षण केल्यानंतर ही बाब ध्यानी येत गेली माझ्या.
इथे आंतरजालावर आपण असतो ते फक्त जालीय जगण्यापुरते नाही. त्यापलीकडे आपण भेटत असतो, बोलत असतो, भांडत असतो, एकमेकांना छेडत असतो. त्यातूनच हे बंध आकाराला येत असावेत.
हा विषय अशा पद्धतीने मांडल्याबद्दल आनंद झाला.
बदलत्या काळातील संवादमाध्यमे आणि त्याचा नात्यावर होणारा साधक-बाधक परिणाम असा हा चर्चा करण्याजोगा विषय आहे!

प्रसन्नदा, आई सुखरूप आहेत हे ऐकुन बरे वाटले. निख्यानी वेळेला धावुन जी मदत केली त्याबद्दल त्याचे कौतुक करावे तेवढे थोडेच. अशा कातरवेळा टाळता येत नसल्या तरी त्या शक्यतो कोणाच्या आयुष्यात येउ नयेत हिच प्रार्थना.

पुनेरि बरा वाटला तुमची आय लवकर बरी झाली म्हनून.
तरिबी काल्जी घ्या. आय नाय तर जगन्यात राम नाय.

तुमची आई बरी आहे हे वाचून बरं वाटलं...

आईची काल्जी घ्या, असे मित्र मदत करतात तेव्हा मैत्री काय असते याची कल्पना येते.

व्हर्च्युअल रिअ‍ॅलिटी किंवा रिअल व्हर्च्युअ‍ॅलिटी म्हणतात ती हीच असेल का?

अगदी हीच. आभासी जगतातील आयडीं मागे माणुसच असतो शेवटी.
सहअस्तित्वातुन काही नाती तयार होतातच ना शेवटी. इथेही तसेच आहे.
आपल्या आईला निरोगी आयुष्य लाभो ही सदिच्छा!
-प्रघा

प्रसन्नदा आहो उगाच मला मोठेपणा का देताय??? त्या दिवशी मी हॉस्पिटलात फक्त हजर होतो दुसरे काहीही केले नाही. उगाच काही तरी मोठे काम केलय असे वाटायला लागते... त्यात आपले मित्र तर काय काय प्रतिक्रिया देतात..

निख्या बद्दल काय बोलावे.... एक वेगळा माणूस...
निखिलरावांचा विजय असो. औरंगबादकरांचा विजय असो
निख्याबद्दल काय बोलायचे ? राजा माणुस आहे साला...
निख्यानी वेळेला धावुन जी मदत केली त्याबद्दल त्याचे कौतुक करावे तेवढे थोडेच.

अरे कौतुक कसची करताय... आता मला सांगा आपली मैत्री ज्याला आपण सोयीसाठी कंपु म्हणतो तो फक्त अभासी जगता पुरता मर्यादित राहिला आहे का??? त्यामुळे जे एखाद्या मित्रासाठी करायचे असते तेच मी केले.

असो माझ्या ह्या कौतुकात मुख्य विषय बाजुला राहिला नको!!!!
व्हर्च्युअल रिअ‍ॅलिटी किंवा रिअल व्हर्च्युअ‍ॅलिटी म्हणतात ती हीच असेल का?
वर मोडक म्हणतात त्या प्रेमाणे... आतंरजालावर निर्माण होणारी नाते हे बरेच वेळा आपल्या रिअल लाईफ नात्यापेक्षा जवळची वाटतात आणि असतात. कारण वेळ प्रसंगि आपण एखाद्या दुरच्या नातेवाईकापेक्षा ह्या मित्रांशी रिलेट करु शकतो. आता हे नाते अभासी आहेत का??? खरे पहाता होय!! कारण आपण जे माध्यम वापरतो त्यात अनोनिमस रहाणे खुप सोपे आहे. पण आपण ती स्टेज पार करुन गेलो आहोत... आपण एकमेकांना भेटलो आहोत आणि त्यामुळे एकमेकांशी छान रिलेट करु शकतो.
जाता जाता त्या दिवशी प्रसन्नदाचे एक नातेवाईक तिथे होते. त्यांनी प्रसन्नदाला एक प्रश्न विचारला " मी आय टी क्षेत्रातला, मग माझी आणि प्रसन्नदाची भेट झाली कुठे?" प्रसन्नदाच्या ईंटरनेटद्वारा ह्या उत्तरावर त्यांचा चेहर्‍यावरचे आश्चर्याचे भाव पाहण्यालायक होते.

-निखिल

चला..देव पावला! आई बर्‍या आहेत ऐकुन बरं वाटलं.
बाकी, आपला निख्या आहेच तसा देवमाणुस. मग भले तो कितीही नाकारो!

आता, आभासी जगातल्या वास्तवाबद्दल बोलायचं तर "आभासी आणि खर्‍या जगात वावरताना त्यामधले फरक लक्षात घेऊन दोन्ही जगण्यातला फरक करता आला पाहिजे' वगैरे तात्विकदृष्ट्या पटतं...पण...
असे काही अनुभव येऊन जातात आणि विचारांचा डोलारा पत्त्याच्या बंगल्यासारखा कोसळतो आणि आयडीमागचा माणुस ही नजर मिळुन आपण वास्तवात येतो हेच खरं!
शेवटी व्हर्च्युअल असली तरी रिअ‍ॅलिटीच की हो ती!

मलाही असे आंतरजालावर सहजच भेटलेले लोक..त्यांच्या सहजच असलेल्या ओळखी कधी मैत्रीत आणि मैत्री गाढ मैत्रीत बदलुन गेली हे कळालंच नाही.
त्या जीवलगांनी वेळोवेळी केलेल्या मदती...दिलेला आधार...च्छ्या:! बोलुन करुन त्या माझ्यावर केलेल्या उपकारांचं महत्व मी कमी करु नाही इच्छित! त्यापेक्षा त्या उपकाराखालीच दबुन जगेन...त्यातच जास्त सुख आहे मला

आई बरी आहे हे ऐकून बरे वाटले.
मागे प्रभू मास्तरांनी एक धागा काढलेला त्यात "बेरीज करत रहा" अस्सा संदेश दिला होता. चांगली कामं करत रहा कुठेतरी नोंद होत असते. तुम्ही राजेना मदत केलीत ना अपघाताच्या वेळी, तुमच्या गरजेला निख्या धावून आला. कुणीतरी कुठेतरी उभं रहात असतं फक्त विश्वास हवा!
गेल्या जुलै-ऑगस्टला माझ्या भारतभेटीत आईचं अचानक ऑपरेशन ठरलं पण मी सुदैवाने तिथेच असल्याने ती एवढ्या चटकन ऑपरेशनमधून बरी झाली की मला नेमक्या वेळी तिथे असण्याचे अत्यंतिक समाधान झाले.

म्हटलं तर सगळंच आभासी असतं. नाती ही सुद्धा मानण्यावर आणि निभावण्यावर असतात. नाहीतर कित्येकदा असे होतेच की वर्षानुवर्ष न भेटलेले लोकही सतत मनाच्या जवळ असतात आणि समोर असली तरी काहींना मनातच जागा नस्सते! मनाचे सूर जुळणे ही कंपूबाजी नव्हे. तुमच्या मनात मात्र प्रामाणिकपणा हवा.

चतुरंग

आई बर्‍या आहेत हे ऐकून बरे वाटले... तसे निखिलकडून त्यांची ख्यालीखुशाली कळतच होती.... नि खरंच आता आंजावरच्या ओळखी फक्त व्हर्चुअल आहेत असे वाटतच नाही....

नि आमच्या स्वघोषित आंजा बकर्‍याच्या चांगुलपणाबद्दल काय बोलणार..!!!!