मृगजळ

>>मिळता न तु सांग काय करेन मी?
"तुझ्याविना जगण्याची आता हौसही नाही"

अरे अरे.. काय रं दादा? अचानक?

मस्त झालीये कविता.

का रं बाला.. काय झलं?

प्रतिक मित्रा !! असा वाळीत पडल्यासारखा का वागतोयस ?? येशील परत डॅनबेरीतन, तेव्हा ती असेलच की ..तोवर वजन कमी करण्याचे यत्न चालु ठेव !!

मित्रांनो, ही एक काल्पनीक कविता आहे..

प्रतिसादकांना आणी वाचकांना धन्यवाद.

पण कवितेचा आशय खुप हळवा करुन जातो आहे...

>>पण कवितेचा आशय खुप हळवा करुन जातो आहे...
+१

अंमळ आठवण आली उगाच...........पावसाची

प्रतिक भौ,

एकदम काय अचानक एक हसतमुख माणूस हृदय हातावर घेऊन बसला?
हातावर आनंदाचे पेढे देता देता अचानक वाटाण्याच्या अक्षता देऊन गेला ...

अरे अगदी टच्ची कविता झाली आहे रे प्रतिक,
एकदम काळजाच्या आरपार .. जियो मेरे दोस्त...

हुडकत होतो प्रेमाचा झरा मी
नशीबास मंजुर मृगजळही नाही

वेड्या मनास साथ असे सुरांची
रडण्यास खांदा जवळ एकही नाही

मिळता न तु सांग काय करेन मी?
"तुझ्याविना जगण्याची आता हौसही नाही"

ही वाक्ये तर हृदयात घर करुन गेली रे मित्रा...
एकदम सुंदर झालीय कविता

लिही अजून ...मस्त वाटते तुझ्या कविता वाचताना

काय रे ए भाड्या. बारा.. आपलं बरा आहेस ना? नाही कविता छानच आहे, पण शेवटची ओळ जरा काळजीत टाकून गेली..

मस्त कविता.
तुम्ही गझल चांगली लिहू शकाल याची मला खात्री वाटते.

कविता लिहीण्यास काय कारणीभूत झाले त्याची खात्री पटली.

मस्त कविता