सायली..

लय भारी.. तो तूनळीवरचा दुवापण टाका की राव या कवितेचा तुमच्या आवाजातला..

सुंदर कविता रे मनमेघा
अजुन येऊ देत

माळता गजरा कदाचित चुंबने देईल ती,
देउनी मृत्यू तुम्हाला, अमृता प्राशू कसा रे?
सायलीच्या हे फुलांनो, मी तुम्हा तोडू कसा रे?

हा शेवट अप्रतिमच

अवांतरः सायलीची फुले मला खूप आवडतात

सिंपली सुपर्ब...

सुरेख !

तो फुलांचा अन् लतेचा बंध मी मोडू कसा रे?
एवढं संवेदनशील कोण असतं हो.
कवितेच्या वर्ण्यविषयातच पैकीच्या पैकी मार्क वसूल केले तुम्ही. आता अधिक काय बोलणे?

सुंदर!

सुंदरच रे ममे. मस्तं आहे कविता. ररा म्हणतात तसं इतकं हळूवार कोण असतं आजकाल?

सुंदर आहे कविता.

वर एवढा जिव ?
सुंदर कविता. आवडली

कविता आवडली.

सुंदर कविता..

अतिशय सुंदर कविता!!

वा !