जूनीच कथा ...... पण नविन ढंगात

कावळा आणि चिमणी

कावळा आणि चिमणी
रहायचे शेजारी
सुख होतं भरपूर
दोघांच्याही घरी
कावळ्याचं घर होतं शेणाचे
चिमणीचं घर होतं मेणाचे
एकदा काय झालं
खूप पाऊस आला
पुराच्या पाण्याने
गाव भरुन गेला
कावळ्याचं घर गेलं वाहून
चिमणीकडे आला तो धावून
"चिमणे चिमणे दार उघड"
कावळा म्हणाला चिमणीला
"पिल्लू आहे छोटं वेळ नाही मला"
चिमणी म्हणाली कावळ्याला
कावळा बिचारा गेला निघून
पावसाच्या पाण्यात राहिला भिजून
चिमणी मात्र होती
तिच्या पिल्लात व्यस्त
पिलासवे तिचा
दिवस जाई मस्त
दिवसामागे दिवस गेले
चिमणीचे पिल्लू मोठे झाले
पिलाला उडायची
हौस होती भारी
उंच आकाशात
त्याने मारली भरारी
मोकळ्या आकाशी ते गेले उडून
चिमणीच्या घरट्यात नाही आले परतून
चिमणीला पिलाची
यायची आठवण
पिलू मात्र करी
पैशाची पाठवण
चिमणी झाली होती खूप म्हातरी
म्हातारपणाने पडली आजारी
"आजारी आहे चिमणी"
असा पिलाला निरोप गेला
पण ऐनवेळी मदतीला
कावळाच धावून आला
पिलू होते दूर
त्याने केला फोन
औषधांसाठी म्हणे
पाठवतो पैसे दोन
चिमणी म्हणे पिलाला, पैसे नको..
माझी थोडीही काळजी करु नको
कावळ्याने चिमणीची केली खूप सेवा
खायला तिच्यासाठी आणला त्याने मेवा
कावळ्याच्या मदतीने
चिमणी झाली बरी
त्याची तिने मागीतली
माफी खरी खरी
कावळा म्हणाला विचार नको करु फार
घरासोबत जोडावेत मित्रही चार!
कावळा अन् चिमणी आता
झाले मित्र पक्के
एकमेकांच्या मदतीने
काढले आयुष्य आख्खे !