पुप्याचा २४ कॅरेट वाढदिवस

दुपारी १:३० वाजता अचानक फोन खणखणतो. लॅपटॉप मधे खुपसलेले डोके उपसुन बघतो तर ह्यावेळी फोन म्हणुन विस्मयचकित.
"आज संध्याकाळी काय करतोयस रे?" तिकडुन प्रश्न.
"आज सोमवार आहे ना, मग संध्याकाळी वातावरण बघुन भातावर वरण घेउन टीवी बघत झोपी जाण्याचा विचार आहे." माझं उत्तर.
"अरे आज पुप्याचा वाढदिवस आहे, संध्याकाळी प्यार्टीचा प्लॅन आहे.७:३० ला २४ कॅरेट ला ये". प्रतिसाद.
काम टाळुन लवकर पोहोचण्यासाठी सैतानी डोकं काम करु लागलं आणी उपाय २ सेकंदात सुचला.
बंड गार्डन पासुन मनपा पर्यंत गाडी चालवताना वैतागलेलं मन नदीकाठचा रस्ता गाठताच प्रसन्न झालं, पावसामुळे झालेली आणी ती पहायला जमलेली हिरवळ पहात मंद वेगात म्हात्रे पुलाजवळ गाडी पोहोचली. २४ कॅरेट शोधत कोहीनुर हिरा शेवटी सर्वांच्या आधी पोहोचला. टेबल चांगल्या जागी लावण्याची कामगिरी सोपविली गेली. एक फ्रेश लाइम सोडा मागवला आणी सिगारेट सुलगावुन एक एक झुरका घेत शांतपणे आजचा कट्टा कसा होइल याचा विचार करत होतो तेवढ्यात पहिली व्यक्ती, एका अनोळखी व्यक्तीला घेउन समोर येउन "एक व्होडका आणी एक रम चा निप आणरे" (दुसरं कोण, प्रसन्नदा) म्हणत समोर येउन बसली. नविन व्यक्तीची ओळख झाली.
विमो - विवेक मोडक - ३०-४०तले तरुण (केस पांढरे असले तरी) असे हे विमो आल्यावर शांत होते.(फक्त सुरुवातीलाच) असो,
आजच्या कट्ट्याचे महानायक पुपे काजु रोल घेउन आले आणी सर्वांच तोंड गोड करत "मी आज १६ वर्षांचा झालो" असं सांगत २८ ईंचाच्या खुर्चीवर एकटेच विराजमान झाले. तेवढ्यात "हॅप्पी बड्डे दादा असं म्हणत राजे पुपेच्या मांडीवर जाउन बसला." एक चॉकलेट दिलं तेव्हा मांडी सोडली एकदाची. असो, चालायचचं.
मग नटसम्राट श्रामो, दामोदर पंत (यांची ओळख सर्व जण "मिंटीचा नवरा" अशी करुन देतात.) दत्ता काळे आणी पहिल्यांदाच आलेले डॉ. अशोक कुलकर्णी सर्वांच्या ओळखी पाळखी झाल्या.

आता काय, मराठी माणसं, त्यात संकेतस्थळावरची, काय होणार. हास्यफुफाटा.

नको नको त्या कोट्या, विनोद, पायखेची, गळचेपी, हिंदु धर्माच्या उगमापासुन हातभट्टी दारु कशापासुन आणी कशी बनवावी इथपर्यंत चुपक्रमापासुन मिमचा आधार घेउन चर्चा (?) झाली.

"पण मी काय म्हणतो?", "ए राजा", "अरे एक बीयर आणी एक रम ची ऑर्डर द्या रे", "हे पुस्तक तु विकत घ्यावस?", "अल्कोहोलिक कोण, तर जो फिजिशिअन पेक्षा जास्त पितो तो", "हाहाहाहाहाहा", "सुहाश्या फोनवर पुप्याशी बोलतोय" असं काहीतरी चालु होत ब्वॉ.

मग पुप्याचे आवडते सर त्याची आतुरतेने वाट बघत होते म्हणुन पुप्याने वीस एक सिगारेटी कशा बशा संपवल्या, आणी त्याला सर्वांनी सरांकडे सरकवला.
कुणीतरी शिंगावर गंगावन कसे लावावे याची गहन चर्चा करत होते, इतिहास कच्चा असल्याने मी आपली बीयर रिचवत मोका मिळेल तिथे विनोदाचा चौकार मारण्यात लक्ष देत होतो. त्यात दामोदर पंतांनी अस्सल पुणेकर कोण याच्या जाज्वल्य पुणे-३० गमती सांगितल्या, डॉक्टरही सामिल झाले. राजेंनी नेहमीप्रमाणे वरिष्ट, अपेक्षाचा आक्षेप करत रॉयल स्टॅगचा रॉयल पेग बनवला आणी अपेक्षा चा अक्षेपा केला. प्रसन्नदा मधुनच १०-१० मिनिटांसाठी गायब होत होते.

हळु हळु गर्दी कमी होत होती. आम्हाला वाढणारे वेटर आम्च्याच बाजुच्या टेबलावर बसुन जेवण करत होते. प्रसन्नदांनी छत्तीसशे सत्तराची कहाणी सुफळ करत मी क्रेडीटकार्डरुपी सम्पुर्ण केली आणी टेबल सोड्ला. बाहेर गप्पा सुरु होत्याच तेवढ्यात पुन्हा फोन खणखणला.
"बाळा, १२ वाजले, येतोस ना?" - आमच्या मासाहेब.
ममतेची माया हाक मारु लागली, घरी पोहोचलो, आई शांतपणे झोपी गेली आणी तिला झोपी गेलेली पाहुन मला पण आता शांत झोप लागेल असा विचार करत हा लेख लिहिला.

आयुष्य कदाचित हेच असावं. कधी अनोळखी व्यक्तींना भेटावं, त्यांना सु़ख, दु:ख वाटावं, निसर्गाच्या हातात हात द्यावा, कधी दोन पेग घेउन थोडं झुलाव, कधी निद्रादेवीच्या कुशीत शांतपणे निजावं.

आणखी काय हवं?

आपला,
मराठमोळा