अविस्मरणीय केरळ आणि जेकब...

साधारण डिसेंबर मध्ये लग्न होणाऱ्या लोकांनी मधुचंद्रासाठी एक तर केरळ ला जावे नाहीतर सिमला कुलू मनाली ला जावे असा काहीतरी अलिखित नियम असावा असा समज करून आम्ही केरळ ला जाण्याचा बेत ठरवला... खूप कंटाळवाण्या प्रवासानंतर आम्ही तिरुअनन्त्पुरम ला पोचलो... बऱ्याच उत्साहाने ट्रेन मधून उतरलो... आता आपण भरपूर एन्जोय करू वगैरे विचार करून...
पण पुढे भलतेच वाढून ठेवले होते... एक कार्यकर्ता (कार चालक) आमच्या नावाचा फलक घेऊन (तो दाखवू का नको असा धरून) उभा होता... मीपण सहल कंपनीचे मनातून आभार मानून (तत्पर सेवेबद्दल ???) त्याला भेटलो... आणि तिकडेच पहिला झटका लागला... काहीही जास्त न बोलता त्याने सरळ आमचे सामान उचलले आणि गाडीत घातले...
मी मोठ्या ऐटीत हिंदीची चिंधी करून त्याच्याशी बोलयला लागलो...

मी: तुम्हारा नाम क्या है...
कार्यकर्ता: .... (मला बोलतायत का दोघे गप्पा मारतायत असे भाव चेहऱ्यावर आणून)
मी: What is your name?
कार्यकर्ता:… (पुन्हा एक मोठा pause)
मी: Name? Name? (शक्य तितक्या खुणा करून)
कार्यकर्ता: जेकब ...
मी: (हुस्श्ह...कळले बाबा याला)
मी: हमे पहिले होटेल जानेका है...
कार्यकर्ता: Hotel? Temple?
मला वाटले याला हिंदी येत नसावे... म्हणून इंग्रजी मध्ये प्रयत्न केला... पण तरी तसेच...

आता मात्र माझी खात्री पटायला लागली कि...जेकब भाऊ पूर्णपणे ‘मल्लू’ आहे... याचा हिंदी आणि इंग्रजी सोबत दूरपर्यंत संबध नाही...
कसे बसे त्याने आम्हाला होटेल ला पोहोचवले... मी लगेच fresh होऊन सहल कंपनी मध्ये फोन लावला आणि दुसरा ड्राईवर देण्याची मागणी केली... सहल कंपनीने सांगितले कि ड्राईवर लगेच बदलणे अवघड आहे पण मी तुम्हाला एक नंबर देतो तिकडे फोन करा आणि बोलून घ्या... त्या नंबरला फोन केल्यावर असे लक्षात आले की कमीत कमी पुढचे २-३ दिवस दुसरा ड्राईवर मिळणे अवघड आहे...
मग आपल्या सहलीच्या आनंदावर पाणी फिरावण्यात काहीच अर्थ नव्हता... असे म्हणून पुढची लढाई सुरु झाली...
आमचे हिंदीचे/ इंग्रजी चे अगाध ज्ञान विरुद्ध जेकब चे मोजके इंग्रजी ज्ञान (Yes, NO, Sorry, Thank you, Food, Hotel, Shopping, Museum etc)

मी: हमे भूक लागी है... खांना कहा मिलेगा... pure Veg…
जेकब: (सहलीचा दिनक्रम दाखवत...) Temple?
मी: (वरील अनुभव लकशात घेऊन आणि हातवारे करत) Food? Food?
जेकब: Fish? Rice?
मी: Pure Veg… South Indian Food…
जेकब:????
मला कोणीतरी सांगितले होते कि तिकडे काहीतरी आर्य वगैरे प्रकारत शुद्ध शकाहारी होटेल आहेत...त्याचा संदर्भ घेऊन...
मी: आर्या होटेल... डोसा... उतापा...
जेकब: OK…
असे म्हणून गाडी थेट होटेल समोर थांबली....
मी त्याला काहीही न बोलता तू काही नाश्ता करणार का? असे खुणेने विचारले... त्याने माझे खाणे झाले आहे... तुम्ही जाऊन या... असे सांगितले... (मला मनात रविवारी दुपारी १ वाजता लागणाऱ्या मूकबधिरांच्या बातम्यांची आठवण येऊ लागली... पण काही इलाज नव्हता)...
शेवटी जरा पोटपूजा केल्यावर मला बरे वाटले... आणि मी त्याला बोलावले...

जेकब: Temple? Museum ? Beach? Shopping?

जेकबच्या शब्द भांडाराची कल्पना आल्याने समुद्र खवळलेला असेल का? तिकडे गर्दी असेल का? बोटिंग करता येईल का? असे गुढ प्रश्न विचारण्याचा काही उपयोग नव्हता...

आम्ही राजा रवी वर्मा संग्रहालय बघून घेतले...
मग शेवटी आमची स्वारी कोवलम समुद्र किनारी पोचली... थोडे फार फिरून झाल्यावर सन सेट बघून परत होटेल वर आलो... आणि पहिला दिवस कसा संपला याच्या आठवणीत सहल कंपनी ला शिव्या घालत झोपलो...

दुसऱ्या दिवशी जेकब साहेब सकाळी एकदम तयार...
आम्ही आदल्या दिवशी प्रमाणे आर्या... डोसा... उत्तपा असे करून नाश्ता करयला पोचलो... मग Temple बघून साधारण आपण कुठे जाणार आहोत... किती अंतर आहे आणि किती वेळ लागेल असे प्रश्न मी जेकाबला विचारले...

मी: अभी किधर जाने का? कितना टाईम लगेगा?
जेकब: (एक गोड smile देत)...???
मी: distance? Time? (हातावरील घड्याळाकडे बोट दाखवत)
हावभाव कळाल्यावर त्याने काहीतरी वेळ सांगितला आणि आम्ही प्रवासाला सुरुवात केली... रस्त्यात येणाऱ्या प्रत्येक खड्ड्यातून जेकब जोरात गाडी चालवत आम्हाला हिसका दाखवत होता... आणि विशेष म्हणजे अशा प्रत्येक दणक्या ला तो steering वरील एक हात सोडत... मागे वळत... Sorry… Sorry… No Complaint… असे म्हणत होता...
मग मी पण Ok… Ok करत त्याला त्याच्या भाषेत उत्तर देत होतो...

हळू हळू आमची आणि त्याची wavelength जुळायला लागली...

आता या जेकब सोबत आम्ही मराठी मध्ये हातवारे करून गप्पा मारू लागलो आणि तो सुद्धा तितक्याच सरावने आमच्याशी मल्याळम मधून बोलयला लागला...

जेकब चे अजून किस्से पुढील भागात...