मृत्यु : विस्कळीतपण माझे विचार

विस्कळीत पण माझे विचार
हम्म. एखादा दुसरा विषय नाही का रे मिळाला.. ?

क्रमश: आहेच का अजून..

राजांसाठी पण विषयाची यादी तयार केली पाहिजे...ररा कुठे आहात?

का रे बाबा हल्ली त्या अंतिम सत्याच्या मागे लागला आहेस सध्या.
लोकांना अधुन मधुन सर्दी-पडस होतं तस तुला मृत्यु-प्रेमभंगाच वारं लागत का?
जपा जरा जीवाला.

चिंतन चांगलं आहे.

शंकराचार्यांचं ' निर्वाणषट्क ' वाचलं नसेल तर अवश्य वाचा.

चालू द्या राजे..

वासांसि जीर्णानि यथा विहाय नवानि गृह्णाति नरोSपराणि |
तथा शरीराणि विहाय जीर्णान्यन्यानि संयाति नवानि देही |

-ज्याप्रमाणे माणसे आपले जुने झालेले कपडे टाकून नवीन वस्त्रे धारण करतात त्याप्रमाणेच आत्मा जुने झालेले शरीर सोडून देऊन नवीन शरीर धारण करतो. ऐकलाय मी.....पण तू सांगितलेला मृत्यूचा सोहळा कदाचित निराळा असेल, काय माहित त्या निळ्या आभाळात जडत्व नसलेल्या शरीर विरहीत अवस्थेत फिरताना कस वाटेल???
कदाचित खाली छोटी मुंग्यांसारखी माणस दिसतील, माझीच माणस, पण मन आडकणार नाही त्यात, कारण तेव्हा मी मी नसेन, या देहातून बाहेर पडलेला निर्विकार, निराकार आत्मा.त्याला मग भावना, दु:ख, सुख काहीच नाही..........खरय ना???
जीवनाने एक शिकवलय, कशातही अडकायच नाही, भिरभिरायच नाही, सरळ समोर जे सत्य येत त्याला निर्विकार मनाने सामोर जायच........ जमतय का पहा विचार करून, एकदा का ही निर्विकार मनाची स्थितप्रज्ञ अवस्था आली की

ना भिती, ना कसली खंत ना खेद कसला
तो चालतो वाट अंबराची
हा त्याचा मार्ग एकला.......................

अतिंम सत्य.

कसली भन्नाट फिलॉसॉफी आहे राव..
म्रुत्यु हे आपल्या जिवनाचे अंतिम सत्य आहे..
ते कोणत्या मार्गाने येईल हे निश्चीत सांगता येत नाही.. आणी जेंव्हा येईल तेंव्हा मुकाट्याने त्याच्या स्वाधीन व्ह्यायचे आहेच प्रत्य्रेकाला... मग त्या गोष्टी बद्द्ल (जी आपल्या हातात नाही) विचार करण्यात काही अर्थ आहे का?

मनोबुद्ध्यहंकारचित्तानि नाहं
न च श्रोत्रजिव्हे न च घ्राणनेत्रे .
न च व्योमभूमिः न तेजो न वायुः
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. १..

न च प्राणसंज्ञो न वै पंचवायुः
न वा सप्तधातुर्न वा पंचकोशः .
न वाक् पाणिपादौ न चोपस्थपायू
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. २..

न मे द्वेषरागौ न मे लोभमोहौ
मदो नैव मे नैव मात्सर्यभावः .
न धर्मो न चार्थो न कामो न मोक्षः
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. ३..

न पुण्यं न पापं न सौख्यं न दुःखं
न मंत्रो न तीर्थं न वेदा न यज्ञाः .
अहं भोजनं नैव भोज्यं न भोक्ता
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. ४..

न मे मृत्युशंका न मे जातिभेदः
पिता नैव मे नैव माता न जन्म .
न बंधुर्न मित्रं गुरुर्नैव शिष्यः
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. ५..

अहं निर्विकल्पो निराकाररूपो
विभुव्यार्प्य सर्वत्र सर्वेन्द्रियाणाम् .
सदा मे समत्वं न मुक्तिर्न बन्धः
चिदानंदरूपः शिवोऽहं शिवोऽहम् .. ६..

"सत्यं शिवं सुंदरम" हेच तर आहे !

शिवोहम..शिवोहम..

पुण्यात रामकृष्ण मठात या स्तोत्राचे सुंदर अनुवाद असलेले पुस्तक मिळेल.

लेख छान. हल्ली कशाचंच काही वाटत नाही.

लेख खुप आवडला. पटला.

ती उद्याला देतो. कारण ती द्यायच्या आधी आपण लिहीलेला पुढील भाग वाचायचाय मला.

http://rashtravrat.blogspot.com

आज पहिल्यांदा तू छान लिहले आहेस असे म्हणते आहे.
क्रम काही चूकले असतील पण लेखाचा आशय व गांभीर्य कोठे ही हरवू दिले नाही आहेस.

आता मुळ विषय,

नेहमी प्रमाणे हे देखील अर्धवटच ?

घरी ये मग बघते तुला.

अशी कल्पना करा की हे सारं अस्तित्व पाण्याचं बनलेलं आहे. या अस्तित्वात प्रकट होणारी प्रत्येक गोष्ट - चंद्र, सूर्य, तारे, पशु, पक्षी, समुद्र, डोंगर, देह, भावना, विचार सगळं काही या पाण्यातूनच प्रकट होतयं आणि पाण्यातच विलीन होतयं. आता प्रत्येक आकार जरी वेगळा भासला तरी मूळात तो पाणीच आहे, तुम्ही प्रत्येक आकाराच्या सुक्ष्मातल्या सूक्ष्म अणूचं विघटन केलंत तरी पाणीच मिळेल. तुम्हाला आकार विलीन होतायत असं वाटलं तरी मूळात पाणीच पाण्यात मिसळतयं. तुम्हाला आपण जरी वेगळे आहोत असं वाटत असेल आणि तुम्हाला कुणीही सांगीतलं नाही तरी मूळात तुम्ही पाणीच आहात. तुम्ही समजा अगर समजू नका सारा खेळ पाण्यातच चालेल आणि पाण्यातच संपेल किंवा पाण्यातच अव्यहत चालू राहील.

आकार निर्माण करणं आणि काही कालावधी नंतर ते विलीन होणं ही देखील पाण्याचीच अंगभूत क्षमता असेल. पाणी आणि प्रकट होणारे आकार जरी वेगळे भासले तरी मूळात सगळं पाणीच आहे. सगळं अस्तित्व पाण्याचं असल्यामुळे मृत्यू ही कल्पना असेल कारण पाणी मरून जाणार तरी कुठे?

आता थोडा पाण्याच्या बाजूनी विचार करा, पाण्याला जर सगळच पाणी असेल तर आपण पाणी आहोत हे कसं समजेल? जेंव्हा पाण्यात काही तरी निर्माण होईल तेंव्हाच पाण्याला स्वतःची जाणिव होईल.

आता पाणी ही कल्पना सोडून द्या आणि समोर बघा तुम्हाला निराकार दिसेल. हा निराकार या सगळ्या प्रकट जगाचा आधार आणि स्त्रोत आहे. प्रत्येक आकार या निराकाराचाच बनलेला आहे. आपण पाणी ही कल्पना केली म्हणून पाणी कुठे तरी संपेल, किनारा असेल ही शक्यता संपली, कितीही वेध घेतला तरी निराकाराला अंत नाही. संपूर्ण शांतता आणि दिशाहीन अनंतता!

तुम्ही निराकाराचं अस्तित्व नाकारू शकता कारण निराकार निःशब्द आहे. तुम्ही निराकार नाकारलात तरी मूळात तुम्ही निराकारच आहात कारण नकार देण्यापूर्वी नाकारणार हजर हवा. मी नाही म्हणायला देखील मी हवाच.

हा निराकाराला निराकाराचा बोध होणे म्हणजे मुक्ती!

आता निराकार हा देखील शब्द आहे तो सोडून द्या, काय उरतं? एक निःशब्द, अथांग शांतता. या बोधाला कुणी शून्य म्हंटलं आहे तर कुणी पूर्ण पण सर्व शब्द मानव निर्मीत आहेत त्यामुळे अर्थ शब्दात नाही तर अनुभवात आहे. अनुभव मात्र सगळ्यांचा एकच आहे.

अशा प्रकारे अस्तित्वात द्वैत नाही. आकार आणि निराकारात द्वैत नाही आणि आकार जरी वेगवेगळे भासत असले तरी त्यातही द्वैत नाही कारण अस्तित्व एक आहे. द्वैत हे बोध नसण्यात आहे.

अस्तित्व एक आहे, आपण स्वतःला व्यक्ती समजतो म्हणून दुसर्‍यालाही व्यक्ती समजतो आणि त्यातून मृत्यू ही कल्पना निर्माण होते.

जन्म आणि मृत्यु या दोनच अशा घटना आहेत की ज्यापासून माणसांना अलिप्त राहता येत नाही. आणि ज्यांच्या बाबतीत ही अंधश्रद्धा आहे असं "अंनिस" वाले पण म्हणू शकत नाहीत.
या सत्य आहेत की आभास आहेत हे सांगणं कठीण आहे. पण समोरची सृष्टी खोटी आहे म्हंटलं तर हेही खोटं म्हणावं लागेल. कितीही जरी विचार करायचा नाही म्हंटलं तरी या दोन
घटनांचा विचार करावाच लागतो. मृत्यू रम्य (अजून तरी असं वर्णन लिहून ठेवलेलं दिसत नाही. जशी सायनाईडची चव अजून कळली नाही , तसं मृत्यू नंतर काय हेही कळल नाही) की
भेडसावणारा , हे ज्या परिस्थितीत माणूस मेला त्यावर अवलंबून असावं. मृत्युवर विनोदही करून झाले आहेत. सध्यातरी माझ्या मते सामान्य माणसाच्या दृष्टीनी अंतिम सत्य म्हणजे
मृत्यू आहे त्यानी बाकीची पोपटपंची कितीही केली तरी.