नथुराम गोडसे आणि खारे शेंगदाणे ~~ अंतिम इच्छेचे स्वरूप !!

खुप मोठा प्रश्न विचारला आहे तुम्ही राजेश साहेब,

खरोखर आपला अंत जवळ आलेला आहे हे कळल्यावर काय मनस्थीति होत असेल त्या व्यक्तीची तो काय विचार करत असेल तो जे जगला त्याचे रसग्रहण तो कश्यापध्दतीने करत असेल हे शोधणे नक्कीच रोचक ठरेल. जिवनभर राबराब राबून (थंड एसीमध्ये बसून नाहीतर दगडाची उशी व आकाशाची चादर करुन जगलेले दोन प्रकारच्या दोन्ही व्यक्ती) आपल्या संध्यासमयी ते कसा विचार करतील... काय कमवले काय गमवले ह्याचा होशोब कसा करत असतील ????

सुरेखच !!!

तुमचे हे कडवे वाचताना का कोण जाणे, मला मेल मधून एका मित्राने पाठविलेली "काव्यविहारी" यांची "जगाचा न्याय" या कवितेतील खालील कडवे आठवले.

"मार्गावरि ठायी ठायी, हिंडतात गोगलगाई,
जग तुडवी त्यांना पायी, परि नाग विषारी फणा काढुनी डौलाने जायाचा"

आता हे का आठवले, त्याचे प्रयोजन काय इ. ची कारणमीमांसा करता येत नाही. आठवले हे खरे !

"...... नथुरामची वरील गोष्ट मी पहील्यांदाच ऐकली आहे."

चित्रा जी. सदरची गोष्ट पहील्यांदाच ऐकली आहे तर तुम्हाला हेही माहित नसेल की, नथुराम आणि माधव आपटे यांना "सिमला" येथे फाशी दिली गेली. होय, बाकीच्यांना अंबाला (पंजाब) येथील तुरुंगात ठेवले गेले तर या दोघांना फासावर चढविण्यासाठी सिमला येथे नेले. फाशीच्या सकाळीदेखील त्यांची मन:स्थिती अत्यंत शांत होती असे सरकार दप्तरी नोंद केले गेले आहे. पहाटेच्या वेळी नित्यनेमाने करीत असलेले गीता पाठ आटोपल्यानंतर दोघांचे स्नान झाले. धाकटे बंधू गोपालराव यांनी नथुराम यांना विचारले, "आण्णा, दाढी करणार आहेस?", तीवर नथुराम, गालावर हाथ फिरवीत उदगारले, "राहू दे, नाहीतर मला कुठे पार्टीला जायचे आहे." शेवटचा रिवाज म्हणून वार्डनसमवेत दोघांचा चहा झाला....आणि नंतर फाशी स्तंभाकडे त्यांना नेण्यात आले. त्यावेळी दोघांच्याही हातात "अखंड भारतमाते" चा नकाशा होता, तसेच भगवा झेंडा होता, गीतेची प्रत होती. उघड्यावर येऊन प्रथमच त्यांनी पहाटेच्या सुमाराचा सूर्य पाहिला. आपटे यांनी नथूरामचे लक्ष सूर्याकडे वेधले, त्याला पाहून नथुराम म्हणाले, "होय, मला नेहमीच सिमला येथील सूर्य आवडतो..."..... आणि स्तंभाकडे जाताना त्यांनी शेवटची घोषणा दिली : "अखंड भारत अमर रहे...!"

जरूर लिहा.... तुमच्याकडे लिखाणाची जबरदस्त ताकत असल्याने जे काही लिहाल ते निश्चितच विलोभनीय असेल. (बाय द वे, हे "पवार साहेब" कोण? नाव ऐकल्यासारखे वाटते...! ते बारामतीचे तर नव्हेत ना?)

...... नथुरामची वरील गोष्ट मी पहील्यांदाच ऐकली आहे."

विकासजी. सदरची गोष्ट पहील्यांदाच ऐकली आहे तर तुम्हाला हेही माहित नसेल की, नथुराम आणि माधव आपटे यांना "सिमला" येथे फाशी दिली गेली. होय, बाकीच्यांना अंबाला (पंजाब) येथील तुरुंगात ठेवले गेले तर या दोघांना फासावर चढविण्यासाठी सिमला येथे नेले. फाशीच्या सकाळीदेखील त्यांची मन:स्थिती अत्यंत शांत होती असे सरकार दप्तरी नोंद केले गेले आहे. पहाटेच्या वेळी नित्यनेमाने करीत असलेले गीता पाठ आटोपल्यानंतर दोघांचे स्नान झाले. धाकटे बंधू गोपालराव यांनी नथुराम यांना विचारले, "आण्णा, दाढी करणार आहेस?", तीवर नथुराम, गालावर हाथ फिरवीत उदगारले, "राहू दे, नाहीतर मला कुठे पार्टीला जायचे आहे." शेवटचा रिवाज म्हणून वार्डनसमवेत दोघांचा चहा झाला....आणि नंतर फाशी स्तंभाकडे त्यांना नेण्यात आले. त्यावेळी दोघांच्याही हातात "अखंड भारतमाते" चा नकाशा होता, तसेच भगवा झेंडा होता, गीतेची प्रत होती. उघड्यावर येऊन प्रथमच त्यांनी पहाटेच्या सुमाराचा सूर्य पाहिला. आपटे यांनी नथूरामचे लक्ष सूर्याकडे वेधले, त्याला पाहून नथुराम म्हणाले, "होय, मला नेहमीच सिमला येथील सूर्य आवडतो..."..... आणि स्तंभाकडे जाताना त्यांनी शेवटची घोषणा दिली : "अखंड भारत अमर रहे...!"

".......बाकी म्हातारीचे मन कशात अडकले आहे, काय पुटपुटते म्हणून विचारून कान जवळ केलेल्या मुलाला मरणोन्मुख म्हातारीकडून ऐकायला मिळते की "अरे ती शेरडी केरसुणी खाते आहे, तीला बाजुला कर.."

या उदाहरणावरून असाच एक किस्सा आठवला >> माझे मामा वर्ग-१ सरकारी अधिकारी आहेत व त्यांची नोकरी ही बरीचशी फिरत्या स्वरूपाची, (ऑडीट टाईप) असल्याने या गावाहून त्या गावी, तेथून पुढे, मागे, त्यामुळे सतत प्रवास. पाच लोकांची टीम आणि गाडीचा चालक असा कारभार. साधारणात: तीन वर्षापूर्वी त्यांच्या सहाय्यकाला प्रवासात सौम्य अटॅक व बेशुद्ध अवस्थेत त्यांना कोल्हापूरला आणले गेले. रीतसर रिपोर्टीन्ग झाल्यानंतर एका स्पेशॅलिस्टकडे पेशंटला अ‍ॅडमिट करण्यात आले. त्यानंतर ते सहकरी तीन आठवडे जगले, व त्यांचा दवाखान्यातच मृत्यू झाला. शेवटचा आठवडा माझे मामा सतत त्याच्या बेडजवळ बसून होते, कारण गेली २० वर्षे दोघांनी एकत्र काम केले होते त्यामुळे कार्यालाबाहेर देखील त्यांचे नाते मित्रत्वाचे राहिले होते. सदरचे महोदय त्या शेवटच्या आठवड्यात मामांना बोटाने खूण करून बोलावून घेत आणि त्यांच्या कानात काहीतरी पुटपुटत. त्यांचे थोरले चिरंजीव व मी एकाच महाविद्यालयात शिकलो असल्याने त्यांचाशी घरोबा होताच, व त्यामुळे मी ते "कानात पुटपुटणे" प्रसंग तीन चार वेळा पाहिला होता. साहजिकच मला उत्सुकता लागून राहिली होती की जगताप काका (त्यांचे नाव) यांची नेमकी शेवटची इच्छा काय असावी. मृत्युनंतरचे सारे सोपस्कार आटोपल्यानंतर एके दिवशी सहज मामांना "त्या" कानात पुटपुटण्याबाबत विचारले, तर मामा म्हणाले, "अर्रे, खुद्द मीदेखील गोंधळात पडलोय. जगताप मला सांगून गेले की, सर, नलिनीला सांगा की बरे वाटल्यानंतर आपण नक्की मथुरा व्रीन्दावनाला जाऊ या !" मी विचारले, "मग यात गोंधळात पडायचे कारण काय?" त्यावर त्यांनी उत्तर दिले, "होय, कारण काही नाही, पण ही "नलिनी" कोण याचा मलाच काय पण त्यांच्या घरातील कुणालाच पत्ता नाही. या नावाची वा टोपणनावाची मुलगी, तरुणी, बाई, नात्यातील, पै पाहुण्यातील, कार्यालयातील वा परिचयातील, कुणीही, कुठेही नाही, सगळीकडे चौकशी केली. आता त्यांच्या घरातीलच नव्हे तर माझ्याही मनाला ही गोष्ट लागून राहिले आहे की, कुठून ही नलिनी शोधून काढायची."