ती एक वस्तू

न आवडणारे/कंटाळा आलेले दागिने मी जपुन ठेवते, मोडुन नविन वैगरे करत नाही. बाकी जुन्या वस्तु नाही बाई मी ठेवल्या. आणी जुन्या आठवणी आहेत बर्याच पण त्या आता आठवाव्या लागतिल.

असे आहेत तरी किती दागिने तुझ्याकडे चुचुतै?

पहिलं पुस्तक - यज्ञ - भा द खेर आणि शैलजा राजे ह्यांची वीर सावरकरांवरील कादंबरी

कात्रण व पुस्तक जपतो. हल्ली त्याचा कंटाळा येतो. काय काय जपणार? माणस ही जपण जमत नाही. मग स्मृती जपतो.
गावाकडे माळा होता मोठा त्यात अडगळीच्या वस्तु खुप होत्या. अगदी जुन्या जुन्या. आता घर ही नाही व शेत ही नाही. स्मृती मात्र आहेत. कधी फोटो जपलेल्या

जुन्या वस्तू जपणे मला शब्दशः आवडत नाही कारण त्या बरोबर खुप आठवणी देखील मनात घर करुन राहतात

पण तरी ही एक वस्तू आहे माझ्याकडे १८०८ चे एक ताब्यांचे नाणे गेली १७-१८ वर्ष झाली माझ्याकडे आहे !

स्मरणरंजन आवडत असले तरी वस्तु जपण्याकडे कल नाहि.
मात्र अल्बम्स नि पुस्तकं मात्र नीट जपून ठेवतो.. अजूनही बहुदा पहिली हातात पडलेली अंकलिपी आहे

ई. २ री मधे असताना रू.२ चोरी केले होते.. घरातुन..
सरांनी सांगितले.. जोपर्यंत तु पेढे आणत नाहीस तोपर्यंत निकाल नाही देणार..
आजी/ आजोबा दोघेही शाळेत .. घरी आलो आणी ..पेटीची चावी आजोबा कुठे ठेवत ते माहीती होते.
मग २रू.. काढले.. पेढे घेतले आणी मास्तरला दिले..
आजी पण त्याच शाळेत शिक्षिका होती.. मास्तरनी तिला पेढे दिले.. आणी सांगितले .. खा तुमच्या नातवानी दिलेत..

तिला आधी वाटले.. आजोबांनी दिले असतील.. घरी येऊन सगळ्या गोष्टीचा ऊलगडा झाला...
लाईफ.. पहिल्यांदाच ईतका मार खाल्ला असेल.. आजोबांनी ओढत ओढत मिठाई वाल्या च्या दुकानाकडे नेले..
त्याला विचारले.. किती रू. चे पेढे दिले.. त्याला काहिच आठवेना.. तो म्हणाला. आज निकाल आहे गुरूजी..
खुप जण येऊन पेढे घेऊन गेले.. परत तिथे पण मार खाल्ला.. (लाज वाटत नाही वै.. वै.. ऐकले)..

तो आयुष्यातला पहिला आणी शेवटचा दिवस चोरीचा.. त्यानंतर कधीच नाही..

आता आजोबा नाहीत.. शाळा पण पडली.. ...
पण ती पेटी मी आजुन जपून ठेवली आहे.. (आई म्हणाली फेकून देऊयात.. पण माझा राग पाहुन तो प्लॅन टाळला तिने)

त्या पेटी कडे पाहिले की तो निकालाचा दिवस आठवतो.. १ मे १९९१

अजून एक सांगायचे राहीले माझे दोन आयडी याहू चे.

raj0nly & raj_777in हे पहिले आयडि माझे
आज ही वापरात आहेत !

माझा एक फोटो आहे.
आईने फार हौसेने काढुन घेतलेला. १९८२ सालातला.
मी त्यात बराच छान दिसत होतो.

आमचा एक जुना टेबल फॅन होता वाड्यात राहात असतानाचा. जाम आवाज करायचा. पण त्याच्याशिवाय झोपही येत नव्हती आणि अभ्यासही होत नव्हता. मला खूप आवडायचा. अगदी थंडीतही त्याचं तोंड दुसरीकडे ठेऊन झोपायचो.

माझी १ शाल आहे लहान्प्णीची,आत्ता ईत्कि फाट्लीए पण तरी टाकुन द्यावीशी वाट्त नाहीए
लग्नानंतर सासरी पण घेउन आले

तसच १ली ते १०वी पर्यन्तची शाळेचीप्रगतीपुस्तक पण अजुन ठेवली आहेत जपुन