खरडश्री धमालरावांशी एक मुलाखत

||श्री खरडोबाबा प्रसन्न ||

आम्हा पुणेकरांना कोणाही व्यक्तीचा सत्कार करायला सहसा सबळ कारण लागत नाही.मुलाचा पॉकेटमनी वाढविला की बापाचा सत्कार,पहिल्या मजल्यावरच्या पाडळेंची कोंबडी मेली की चौथ्या मजल्यावरच्या कुडाळेंचा सत्कार.आता हेच पहा ना, आयपीएलचा संघ येणार म्हणल्या म्हणल्या डॉन्यानी पुणेरी पाट्यांचा सत्कार करुन टाकला.पण ईथे धमालरावांचा सत्कार करायला सबळ कारण होते.त्यांनी अल्पशा कालावधीत आपली खरडवहीत येणार्‍या खरडींचे सहस्त्रक ज्या तर्हेने पुर्ण केले,त्याबद्दल त्यांचा सत्कार हा करायलाच हवा होता.

आता केवळ सत्कार कसा करायच म्हणुन त्यांचा सत्काराबरोबरच त्यांची एक प्रकट मुलाखत ही घ्यावी असे ठरले आणी तसा एक व्यनी बिका,राजे,डॉन,टिंग्या ई.ई.ईतरांना आम्ही पाठविला.दुसर्‍याच मिनीटात टिंग्याचे असे ऊत्तर आले " असल्या फालतुच्या क्रार्यक्रमाला आम्ही येणार नाही आणी ह्यापुढे असल्या प्रकारच्या चांभार चौकश्या करुन आमची संदेश-पेटी भरु नये,अन्यथा अपमान करण्यात येईल" हे वाचल्यावर माझे अवसान गळाले पण ईतर सर्वांनी होकार दिला.मग मला ही जरा हुरुप आला.मी धमालरावांना दुरध्वनी केला.त्यांनी नेहेमीप्रमाणे पहिले माझे संपुर्ण बोलणे एकुन घेतले.साधारण शभंर एक वेळा "हम्म्म.ब्वार !!" अस म्हणून झाल्यावर त्यांनी ह्या सगळ्या प्रकाराला शुध्द नकार दिला.

आता मी काय करावे ह्या विवंचनेतुन पुणेरींना फोन केला. पुणेरींनीही जोर लावुन पाहिला पण धमालरावांचा नकार ठाम होता.सरतेशेवटी वयोवृध्द रमतारमकाकांना मध्ये घालुन,दोन लार्ज टिचर्स,एक्स्ट्रा स्पायसी खिचडी कडी(कच्च्या हिरव्या मिरंच्या सकट) ईतक्या मध्ये आम्ही डिल पक्की केली.अर्थातच श्रामोंनीही ही प्रकट मुलाखत रेडियोवर प्रक्षेपण करुन देण्याच्या वचनाची साखरपेरणी ही केली.जवळपास सगळ काही ठरल. तारीख आधी गुरुवारची ठरली होती,पण त्याच दिवशी आनंदयात्रींची आणी निखील देशपांडेची डायटिशियन अ‍ॅन्ड स्लिमींग ट्रेनर बरोबर अपाँईटंमेंट होती.शिवाय टार्‍यालाही थोबाडं रंगवायला, आय मीन, त्याने कुंचल्याने रेखाटलेल्या व्यक्तीचित्रांच्या चेहर्‍यावर कलात्मक रितीने रंग भरायला जायचे होते(बर, पेन्टींग वर्कशॉपला जातया आजकाल, नाहीतर मुंबईच्या सर्व रेस्टारंटच्या बाहेर असलेल्या रोपट्यांच्या कुंड्या मोडल्या असत्या आतापर्यंत !!).आता ह्या तिघांशिवाय प्रेक्षक-वर्ग "भरीव" कसा दिसणार ? अश्या एका विचार-प्रवाहाचा धबधबा वाहता झाल्याने ती तारीख रद्द करावी लागली. नंतर मग शनीवारची तारीख धरली,तर त्या तारखेला बिपीनदांना,श्रेष्ठ दंतचिकीत्सक, केवळ डॉ.(म्हणजे प्रा.डा. नव्हे)दाढेंबरोबरची अंपाईंटमेंट होती(अर्थात त्याच निमीत्ताने ते पर्‍याचा कॅफेत बसुन नेत्रसुख घेणार होते हा भाग अलाहिदा).म्हणून मग, शनीवारही रद्द करावा लागला.

सरतेशेवटी, रविवारी जवळपास,सर्व सर्वसामान्य, आयटीकरांना सुटी असल्याने,एकदाचा कार्यक्रम ठरला.अर्थात हे सर्व मीच मॅनेज केल्यामुळे,मुलाखत घेण्यासाठी ,मुलाखत घेण्याच ,माझ्याच बोकांडी पडलं.श्रावण मोडकांचाही मुलाखतकार म्हणून विचार करण्यात आला होता.पण त्यांनी विचारलेले प्रश्नच असतील की उत्तरे ह्या कोड्यात सर्वजण पडले.

पुनममध्ये, दोन बाय पाचचा,अर्धा फुट ऊंच असा स्टेज उभारला गेला.स्टेजवर दोन,खाली वीस-एक खुर्च्या प्रेक्षकांसाठी ठेवण्यात आल्या.एक-एक करत प्रेक्षक येत गेले खुर्च्यांवर बसत गेले.सर्वात लक्षवेधी खुर्ची होती ती म्हणजे डाव्या कोपर्‍यावरची.तिथे एक स्त्री पुस्तक वाचत होती.तिच्या शेजारच्या खुर्चीवर कोणीच नव्हते म्हणुन राजे तिथे गेला.बसु का ? म्हणुन विचारणा करणार,तितक्यात त्याला त्या रिकाम्या खुर्चीवर ठेवलेली खंडीभर पुस्तके दिसली. हिरमुसला आणी येऊन मराठमोळ्याशी मार्केटच्या गप्पा मारत बसला.

दर कट्ट्याप्रमाणे,महाराज अर्धा तास उशीरा उगवले.ब्राउन रंगाची कार्गो,त्यावर ब्राऊन कलरचा पोलका डॉटचा शर्ट, आल्या-आल्या,दरवाजातच.उजव्या हाताने, खिशातुन दुधाळ रंगाच मार्लबोरोच पाकीट बाहेर काढल.डाव्या हातात सिगरेट बाहेर काढली.सिगरेट तोंडात धरुन,मान पंचेचाळीस डिगरीत ऊजव्या बाजुला फिरवुन चकचकीत 'झिप्पो' खिशातुन बाहेर काढला.कट्..कररकरकर आवाज करीत पेटविला.परत कट असा आवाज करीत लाईटर बंद गेला .मुखातुन धुर सोडत, एक कटाक्ष,बसलेल्या प्रेक्षकांकडे टाकला,आणी लगेच सिगरेट विझविली.धम्याने जास्त आवाज करु नये म्हणुन मकने स्पेशली धमीलाही बोलावले होते(शेवटी एकदाचा गुपचुप खुर्चीत बसला ब्वा)
मी : या या धमाल राव (आल सालं लोकांच्यात काड्या सारायला असा काहीसा प्रेक्षंकांमधुन आवाज आला.)
धमालराव :(प्रेक्षकांमधुन आलेल्या आवाजांकडे तुच्छतेने दुर्लक्ष करीत)..जोहार मायबाप
मी : सर्वात पहिले आपले अभिनंदन आणी आपण वेळात वेळ काढुन ईथे आलात त्याबद्दल धन्यवाद
धमालराव : आपलेही अभिनंदन ,माझ्या खवत आपल्याही बर्‍याच खरडी आहेत.
मी : पण आपल्या खवत १००० च्या वर खरडी आहेत म्हणजेच आपण त्याही पेक्षा जास्त खरडी ईतरांना केलेल्या आहेत.
धमालराव : ते काही का असेना, ते अभिनंदन आणी धन्यवाद गेलं बारा गडगड्यांच्या विहीरीत.
मी : आजही आपण अर्धा तास उशीर केलात पोहोचण्यास.
धमालराव : तुम्ही साले पुणेरी... (अचानक धम्याच्या लक्षात येत आपण घरी नसुन एका सार्वजनीक ठिकाणी आहोत.मग जरा संभाळुन) हे पहा ,हे अस वेळेवर पोहोचणं,ईतकच खाणं,अपॉईंटमेंट घेऊन आई-बापाला,दोस्तांना,आप्तस्वकीयांना भेटणं वगैरै गोष्टी करायला मी काय झग्यातुन नाही पडलो.तरी तुमची थोडी कदर करुन मी माफी मागतो.
मी : तुमचा मनमोकळा स्वभाव मला नेहमीच आवडतो.मध्यंतरी आपला अपघात झाला होता म्हणे.
धमालराव : हो म्हातार्‍यांना म्हातारचळ सुटलीय आजकाल,रस्त्याच्या मध्ये येऊन थांबतात लेखाचे.
मी : पण आपण तर कडेकडेने गाडी चालवता ना , मी माझ्या डोळ्यांनी पाहिल आहे.
धमालराव : त्या दिवशीची वेगळी स्टोरी आहे.
मी : मग नका सांगु , सगळ्या स्टोर्‍या अर्धवट ठेवायची सवय आहे आपल्याला
धमालराव : काय आहे 'ती' चा असा 'अदभुत''विळखा' बसल्याने सर्व स्टोर्‍यांची 'माती' झाली आहे.शेवटी 'तुमचा खेळ होतो' आणी.....
हे एकल्यावर जवळपास माझ्यासकट सर्वांची मान खाली गेली.मान खाली गेल्याने माझ्या लक्षात आले की 'प्रकट मुलाखतीत' सर्व प्रश्न काही मुलाखतकाराने विचारायचे नसतात काही प्रश्न प्रेक्षकांमधुन ही यावे लागतात.....धमालराव ऊत्तरे देतीलच.

हा घ्या घम्या (चेहरा पाहिलात,हास्य पहा,आता हा लगेच कोणाची तरी खोडी काढणार आहे असा..असा हा धम्या)...