मैफल (फोटूंसहित)

क्या बात है रामभाऊ!!! छानच की... फोटू पण टाका ना.

सुरेख लेख. (पीजे वार्निंग) तुमच्या लिसनिंगच्या कौशल्याला 'हिअर, हिअर!' अशी दाद द्यावीशी वाटते. (/पीजे वार्निंग)

वो हो क्या बात है!!!!

मैफल मस्तच.. बिपिन म्हणतो तसे फटूही टाकलेत तर अजूनच छान!
स्वाती

ररा मैफील सहीच!!

बाकी बिका म्हणाले तसेच. अगदी एखादा फोटो शेवटी टाकला असतात तरी मैफिल अजुन एका उंचीवर पोहोचली असती.

आता कसं, मैफल खरी सजली आहे, मस्त फोटो!!
स्वाती

फटु झकास

खरेच सुंदर फोटो व लेखन.

मस्त फोटो आणि लेखनही.....

जबरदस्त लेख आहे. अजून येवू द्या.

मस्तच मैफल...

मस्त रे रामभौ,
लेख आणि कलाकार उत्तम.

मस्तच की हो.

मस्त

झक्कास! रामभाऊ, बरं झालं हा लेख स्वस्थपणे वाचण्यासाठी ठेवून दिला होता ते!!

मागे काही दिवस सकाळी लवकर उठून जॉगिंगला जात होते तेव्हा विद्यापीठातच आयुकाच्या मागच्या बाजूला यातले काही कलाकार दिसायचे. पण मैफिल ऐकण्यापेक्षा आणि फोटो काढण्यापेक्षा जास्त भर तब्येतीवर असल्यामुळे काय घालवलं हे आत्ता कळत आहे. सोमवारपासून पिटुकला कॅमेरा घेऊन जॉगिंगला सुरूवात केली पाहिजे.

मस्त फोटो आहेत.

दयाळ पक्षी पाहून लहानपणी वाचलेल्या 'दयाळ पक्ष्याचे घरटे' असे काहीसे नाव असलेल्या गोष्टीची आठवण झाली.

हॉर्नबिल अगदी म्हातारा पक्षी दिसतो आहे.

पक्षी ओळखता येतीलच अशी खात्री नाही तरीही मैफल ऐकायची इच्छा झालिये. मस्तच झालाय लेख!
"चितकब-या" रंगाच्या चिमण्या ह्यातला "चितकबरा(?)" रंग ह तुमचा शब्द का?

मुंबईत आमच्या घराभोवती अजूनहि बर्‍यापैकी झाडे शिल्लक असल्याने दयाळ, भारद्वाज, बुलबुल, चिमण्या, मैना, कोकीळ, तांबट, पोपट, २-३ प्रकारचे बगळे नेहमी दिसत असतात. सुगीच्या हंगामात पूर्वी घराच्या खिडकीच्या बरोब्बर समोरच्या झाडावर नाचण पक्षी घरटं बांधायचा (वाईन ग्लासच्या आकाराचं सुरेख घरटं).. शिवाय खंड्या, करकोचे, हळद्या वगैरे पक्षी अजूनही मधुनच दर्शन देतात.

त्यांना आवाज काढताना 'पाहण्यासाठी' मी कितितरि वेळा त्यांच्याकडे बराच वेळ बघत बसतो. मात्र क्यामेरा नेहमीचा पॉइंट-अ‍ॅंड-शूट असल्याने फोटो कधीच काढता आले नाहित. आता तुमचे (म्हणजे तुम्ही काढलेले ) सुंदर फोटो बघून एस.एल.आर. घ्यायची इच्छा "क्ष"व्यांदा उफाळून आली आहे.

मैफील सुंदरच.. अजून येऊ द्या

यंदाच्या भीषण उन्हाळी वातावरणात अचानक गुलाबपाण्याचा अंगावर शिडकावा झाल्यावर जी प्रसन्नता अगदी सहजगत्या येते तोच अनुभव आपले या अतिशय सुंदर विषयावरील लेखन वाचताना वाटले. त्यातही फोटो दिले असल्यामुळे त्या गुलाबपाण्याला परत परत हवीहवीशी वाटणारी जी झालर प्राप्त झाली ती केवळ अनुपमेय आहे. मी या क्षेत्रातला अभ्यासक मुळीच नाही पण या ना त्या निमिताने विविध ठिकाणी खूप भटकावे लागत असल्याने डोंगरी भागातून जाताना काही वेळा या पक्षी दुनियेचे अनोखे दर्शन होते व वेळ असल्यास तेथील स्थानिकाकडून या मंडळीविषयी जमेल तशी माहितीही घेता येते. हा लेख वाचल्यानंतर आता मात्र असे वाटते की आपणही सोबत (यानंतर) एक चांगल्या दर्जाचा कॅमेरा घेऊन जाणे अतिशय गरजेचे आहे (कृपया याबाबतीत आपले मार्गदर्शन अपेक्षित आहे ~ आय मीन कॅमेरा संदर्भात !)

मालवण/देवगड/कणकवली परिसरात "आचरे" नावाचे छोटेसे बंदर आहे, आजूबाजूला वस्ती विरळ असल्याने असेल कदाचित पण जंगल सदृश्य हवेहवेसे प्रफुल्लीत वातावरण आहे. त्या ठिकाणी दुपारच्या शांत निरभ्र वेळी आंब्याच्या एका डेरेदार झाडावर माझ्यासारखीच अत्यंत आरामात पहुडलेली विलक्षण राखी रंगाची एखाद्या शेठाणी सारखी गुबगुबीत खार पाहिली. खार म्हटल्यावर आपल्या नजरेसमोर सर्वसामान्यारीत्या जे चित्र येते त्याच्याशी फटकून वागणारी ही खारुताई होती ('खारू' पण म्हणू नये अशी उग्र दिसणारी होती). पोट भरले असल्यामुळे असेल कदाचित, तिची हालचाल अजिबात होत नव्हती, इतकेच नव्हे तर झाडालगतचे माझे अस्तित्व देखील तिने विचारात घेतले नव्हते, जणू काय तिची अपेक्षा अशी असावी कि मीच तिला घाबरून सुरक्षित अंतरावर थांबावे ~~ व तसा थांबलोही होतो. जरा कमी थेट मुन्गुसासारखी दिसणारी ती महामाया पाहून मी हर्षभरित झालो होतो. पोटभर पाहूल घेतले व शेजारच्या ~ तेथून थोडे लांब ~ जागेत बांधकाम चालू होते तेथील कंत्राटदारासारख्या दिसणा-या इसमास त्या खारीविषयी विचारले. अर्थात त्याला त्या खारीचे प्राणिशास्त्रीय नाव माहित असणे शक्य नव्हते (मलाही नाही !), पण त्या भागात अशा खारीना सर्व "रांखार" (की रानखार ?) या नावानेच ओळखतात असे ते गृहस्थ म्हणाले. (खरोखर फोटो काढायला हवा होता).

माझे कुतूहल पाहूल त्याने अशीही सूचना केली, "तुम्हाला बघायचेच असेल तर, असेच पुढे जावा, जरा आत तिथे हरोळी व हळडूची लयी घरे हायती." आता ही हरोळी म्हणजे कोण तसेच हळडू हे कुणाचे नाव आहे हे विचारण्याचा फंदात पडलो नाही, व "असेच पुढे" गेलोदेखील नाही. आता मात्र हळहळ वाटते. चला, परत कधीतरी !

अलिकडं ग्रेस यांचा 'चिमण्यांचा बहिष्कार' या शीर्षकाच्या लेखाचा (चुभूदेघे) अनुभवच सारखा घ्यावा लागतो. अशा काळात ही मैफल अनुभवता येते, यालाच भाग्य म्हणत असावेत.
रामभाऊ, तुम्ही पुण्यात असता ना? हे भाग्य कुठून लुटून आणलंत?
परवा कराडहून शिराळ्याकडं निघालो होतो. त्यावेळी वाटेत एक-दोन ठिकाणी प्रवाह लागले. पाणी होतं. वस्ती जवळपास नाही. तिथं पाचेक मिनिटं थांबल्यावर अनेक पक्षी दिसले. काही सुटे, काही थव्यात. हे असं काही पाहिलं की अनुभवास येणारा ताजेतवानेपणा वेगळाच (खरं तर, तो ताजेतवानेपणा अस्सल असतो, एरवी अनुभवता येत नाही सहजी; म्हणून त्याला वेगळाच म्हणायचं. शब्दांचंही महात्म्य आता असं कमी होत चाललंय)!!!

@इस्किलार, ऋ, श्रामो: तुमच्या अनुभवांबद्दल आभार. अनुभव छोटे असले म्हणून खोटे असतात असे थोडेच आहे. लेखाच्या सुरवातीला वपुंच्या नायकाचा उल्लेख केला तो जाणीवपूर्वक. इतरांच्या दृष्टीने क्षुल्लक किंवा भाबडी असलेली गोष्ट आपल्यासाठी, लहानशा का होईना पण जपून ठेवण्याजोग्या - क्वचित इतरांबरोबर वाटून घेण्यायोग्य-आनंदाची असेल तर ती गोष्ट आपल्यापुरती श्रेष्ठ असतेच. या लेखानिमित्ताने लिहिलेत तसेच स्वतंत्रपणे लिहा. हीच विनंती इतरांनाही.

चौदा वर्षांपूर्वी म्हणजे मी अविवाहित असतांना माझ्या घरात ट्युबलाइट्वर एका बुलबुल ने घरटे केले होते. मी त्याच खोलीत झोपत असे व मच्छरदाणी धुणे जरुर होईतो कधीच काढत नसे. केरवारे वगैरे बॅचलर मंडळी जेव्हडे करतात तेव्हडेच. अर्थातच इथे कोणीच रहात नसावे असे बुलबुल जोडीला वाटले असावे. रोज बुलबुल कुटुंबाच्या चिवचिवाटने जाग येई तेव्हा छान वाटे पण रात्रपाळी करुन आल्यावर मला झोपायचे असे अन या बुलबुलांच्या गप्पा जोरात सुरु असत तेव्हा वैताग येत असे. पण मी ते सहन केले, बुलबुलांकरता खिडकी उघडी ठेवावी लागे मग पावसाचे पाणी आत येउन झोपमोड ठरलेली. काही दिवसांनी पिले मोठी झाली, उडून गेली. बुलबुल जोडपे पुन्हा काही आले नाही. माझे लग्न ठरले तेव्हा माझ्या तेव्हाच्या भावी पत्नीला मी सांगीतले की माझ्या खोलीत बुलबुल राहतात तर तिला खरे वाटले नाही, नंतर रिकामे घरटे तेव्हढे तिला पहायला मिळाले.
तर असे ते बुलबुल अन ते सुंदर दिवस!! रमताराम तुमच्या लेखाने आज ते दिवस पुन्हा आठवले.

लेख उशीरा वाचला फार आवडला. फोटोंमुळे काही जुन्य़ा मैफली आठवल्या.. छान

एक लालबुड्या बुलबुल कावळ्यांपासून जीव वाचवायला आमच्या घरात आला .नविन उडायला शिकणारे पिल्लू म्हणा.माझ्या भावानी त्याला मलम लावून त्याच्या जखमा बर्‍या केल्या. शाईच्या नळीतून दूधात अँपीसीलीन मिसळून दिले. हा सोबती गेले सात वर्षं आमच्या घरी आहे. सुरेख शिळ वाजवून गाणे म्हणतो. जे त्याच्या लहानपणी शिकला तेव्हढेच .आता नविन काही शिकत नाही. माणसांची पारख त्याला आहे. अनोळखी व्यक्ती घरात आली की किंचाळून थैमान घालतो.आम्ही चार वेळा त्याला पिंजर्‍यातून काढून बाहेर अंगणात सोडून दिले पण तासाभरानी स्वारी घरात परत.
चांगला लेख .सुरेख छायाचित्रे.
काही वेळा आपले सांगताना आपण दुर्‍याचे कौतुक करायला विसरतो खरे.

मैफल मस्त जमलीय! माझ्या किचनच्या खिडकीतून बरेचदा असे पाहुणे दर्शन देऊन जातात, विशेषतः औदुंबराला फळं आली, की सकाळी सकाळी सुरेख पक्षीदर्शन होतं.

मॉडेल अगदी पोझ दिल्यासारखे बसलेले आहेत. मस्त लेख अन फटू पन.